Hopelijk is Gretha Smit nu verlost van het gezeur

Schaatsster Gretha Smit, vorige maand dé verrassing bij de olympische trials, stelde zaterdag teleur op de 3.000 meter. ,,Ik kan dus ook verzuren'', sprak ze.

Misschien zou de publicitaire storm wat gaan liggen, was een van de eerste gedachten die bij Gretha Smit opkwam nadat ze zaterdag bij de wereldbekerwedstrijden in Heerenveen de negende tijd had gereden op de 3.000 meter. Het was ijdele hoop. Opnieuw was er geen schaatser die na afloop zoveel journalisten om zich heen verzamelde en zoveel camera's op zich wist gericht als de vrouw die tot voor kort als een betrekkelijk onbekende bloemiste op marathonschaatsen door het leven ging.

Toen ze in Thialf bij de dopingcontrole stond, hoorde ze opeens dat door de luidsprekers van het stadion een lied klonk waarin zij bezongen werd. Het bleek een muzikaal niemendalletje over Gretha Smit, die volgens de schrijver van het lied geen nandrolon gebruikt en van boerenkool met rookworst houdt. Haar nuchtere reactie op het nummer van de Zware Jongens die meesurfen op de torenhoge golven van haar succes: ,,Moet dat nou?''

Haar manager en tevens zwager Erik Hulzebosch waste zijn handen in onschuld. De schaatser annex entertainer die zelf ook liedjes opnam, zoals na zijn tweede plaats in de Elfstedentocht van '97, was op geen enkele manier betrokken geweest bij de totstandkoming van het plaatje. Iedereen heeft de vrijheid om zoiets te doen, onderstreepte Hulzebosch. ,,Als ik een nummer wil maken over Máxima, kan dat net zo goed.'' Blij is hij allerminst met het loflied op zijn schoonzus. ,,Zo'n liedje geeft meer druk. Dat scheelt al gauw weer een seconde op de vijf kilometer.''

Vorige maand verpletterde Smit haar Nederlandse tegenstanders bij de olympische kwalificatiewedstrijden op de 3.000 en de 5.000 meter. Met gemak verzekerde ze zich daar van twee olympische startbewijzen, een maand nadat haar coach Egbert Post op het idee van een olympisch avontuur was gekomen. Met speels gemak maakte de 25-jarige Smit de overstap naar het langebaanschaatsen, een discipline die ze als juniore zonder al te veel succes had beoefend.

Na haar machtsgreep tijdens het olympisch kwalificatietoernooi werd ze door alles en iedereen gebombardeerd tot de schaatsster die de Duitse hegemonie op de Olympische Spelen zou kunnen doorbreken. Zaterdagochtend kwam ze bij de wereldbekerwedstrijden in Heerenveen in de B-groep uit haar eerste krachtproef in een internationaal deelnemersveld tegen de Amerikaanse Kristine Holzer.

Al snel werd duidelijk dat Smit geen supertijd zou rijden, maar van Holzer nam ze snel afstand. Na de rit, uiteindelijk goed voor de tweede plaats in de B-groep, maakte ze bij het uitrijden een wegwerpgebaar naar haar zus Jenita. Het liep niet zoals ze wilde.

Omdat Smit aan de wereldbekerwedstrijden deelnam, droeg ze het rood-wit-blauwe schaatspak van de Nederlandse ploeg. Nu ze niet meer rondrijdt in het zwarte pak van haar marathonploeg Nefit, is ook een beetje de magie verdwenen, vond Hulzebosch. ,,In dat pak zag ze er agressiever uit.''

Het kon Smit niet schelen dat ze niet aan de hoge verwachtingen had voldaan. ,,Ik wilde hier een goeie drie kilometer rijden'', zei ze na afloop. ,,En is dat gelukt? Nee. Iedereen heeft wel eens een dag dat het niet wil. Technisch ging het niet goed, ik had zere benen. Ik kan dus ook verzuren. Maar ik ga heus niet in paniek raken.''

En wat stond er nu op het spel in Thialf? Niks. Smit zag nog een voordeel in haar matige prestatie. ,,Misschien ben ik nou van al dat gezeur af.'' Niet dus. Aan het eind van de middag reden journalisten in haar slipstream mee naar Haarlem, waar ze om half acht van start ging voor haar voorlaatste marathon van het seizoen. Daar zou ze ,,gewoon weer volle bak'' gaan rijden. Smit kwam als derde over de streep. Het werd in Haarlem een waar familiefeest. Haar zus Jenita won de race en bij de mannen eindigden haar vriend Miel Rozendaal en zwager Hulzebosch achtereenvolgens op de tweede en de derde plaats.