Hilary Hahn briljant intens in vioolconcert van Sjostakovitsj

Opmerkelijker geprogrammeerd dan het concert woensdag van de wereldberoemde Wiener Philharmoniker was het optreden vrijdag van het eveneens wereldberoemde Koninklijk Concertgebouworkest, ook in het Amsterdamse Concertgebouw. Het programma na de pauze Prokovjevs muziek uit het ballet Romeo en Julia – was bij beide orkesten hetzelfde, al verschilde de selectie. Maar terwijl de Wiener en Mariss Jansons openden met een Rossini-ouverture en Mendelssohns kabbelende Derde symfonie, begonnen het Concertgebouworkest en Riccardo Chailly met drie welluidende preludes van Keuris en het indringende Vioolconcert nr 1 van Sjostakovitsj.

De briljante Amerikaanse Hilary Hahn (22) maakte hier haar debuut bij het Concertgebouworkest waarmee ze binnenkort ook op tournee gaat naar Amerika. In Amsterdam trad ze al enkele malen eerder op. Ze toonde toen al haar vlekkeloze viooltechniek, haar duizelingwekkende virtuositeit en haar muzikale parmantigheid, maar haar spel kon zich nog wat verder verdiepen. Daartoe boden nu de twee langzame delen in deze kamermuzikale muziek van Sjostakovitsj alle ruimte. De elegie en de melancholie waren in het spel van Hahn ruim aanwezig. Het kan misschien nóg intenser, maar wellicht lijkt haar jeugd visueel soms de auditieve diepgang te weerspreken. De twee cadensen klonken spectaculair en superieur.

De frèle Hahn oogt op het podium epaterend jong èn volkomen geroutineerd. Wanneer ze even niet hoeft te spelen, kijkt ze geheel ontspannen en bijna verbaasd om zich heen naar het perfect spelende orkest om vervolgens met grote concentratie weer verder te spelen. De toegift – de Siciliana uit de Eerste vioolsonate van Bach – kondigde ze aan in keurig Nederlands, alsof ze les had genomen bij Máxima.

De muziek uit Romeo en Julia was bij de Wiener vooral een showpiece ter demonstratie van hun instrumentale vaardigheden in het kleuren van de klank: Prokofjev klonk soms wufter dan Johann èn Richard Strauss tezamen. De volgorde van de delen was ook gekozen op effect: de Wiener eindigden met de luidruchtige dood van Tybalt.

Hoewel bij Chailly's keuze ook de volgorde van het verhaal niet vooropstond, werd hier terecht geëindigd met de tragische dood van Julia, wat een retrospectieve verbinding opleverde met het elegische begin van Sjostakovitsj' Vioolconcert. Bij de fraai spelende Amsterdammers – wát een zilveren glans in het deel Romeo en Julia! – klonk elders in de scherpte en dramatiek tevens wat door van de ironie en overdrijving die deze muziek ook kenmerken.

Concert: Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Riccardo Chailly m.m.v. Hilary Hahn, viool. Gehoord: 11/1 Concertgebouw Amsterdam.