Bas is wie hij is, een uniek mens

Bas van de Goor (30) is tijdelijk uitgeschakeld. De volleyballer werd onlangs tijdens een training van zijn Italiaanse club Treviso onwel, nadat de bloedtoevoer in zijn hersenen even stagneerde. Het medeleven is groot. ,,Bas geeft nooit problemen.''

Een reus is geveld. Een goed mens ook, voor wie het respect groot is. Bas van de Goor wordt sinds zijn attack gekweld door twijfels, maar de volleyballer krijgt momenteel alle warmte terug die hij voortdurend heeft uitgestraald.

Van de Goor wordt na zijn ontslag uit het ziekenhuis in zijn woning in Treviso afgeschermd door vriendin Nicole, die een dagtaak heeft aan het beantwoorden van telefoontjes. Zij vraagt de meeste bellers begrip op te brengen voor de rust die Bas verlangt. Tevens meldt zij dat het gegeven de omstandigheden goed gaat, hoewel de specialisten hem drie maanden absolute inactiviteit hebben voorgeschreven. Wat blijft knagen, is de onwetendheid over die kortstondige hapering in de bloedtoevoer naar zijn hersenen, die op 27 december leidde tot functie-uitvallen in het linkerdeel van zijn lichaam.

Deze week keert de speler terug naar Nederland, waar hij zich in het AMC in Amsterdam wil laten onderzoeken door de vaatspecialist Jim Reekers. De interventie-radioloog heeft ontdekt dat volleyballers, honkballers en tennissers een verhoogd risico lopen op bloedvatbeschadiging als gevolg van talrijke slagbewegingen. Met een relatief simpele ingreep heeft Reekers reeds veel patiënten van vaatproblemen verlost. Van de Goor heeft de stille hoop dat de Amstelveense hoogleraar, in tegenstelling tot de Italiaanse medici, wel in staat is de oorzaak op te sporen.

De onzekerheid daarover knaagt, een gevoel dat wordt gedeeld door een schare familieleden, vrienden, kennissen en sympathisanten. Mensen die Bas van de Goor kennen of hebben gekend, schilderen zonder uitzondering het beeld van een fijn mens en een voorbeeldige sportman. Zelfs na enig nadenken is er niemand die een negatieve karaktertrek van de gevelde volleyballer kan opnoemen.

Volgens Joop Alberda, de bondscoach die met Bas van de Goor in de nationale ploeg de gouden medaille won tijdens de Spelen van 1996 in Atlanta, is de midspeler hét voorbeeld van een uitgebalanceerde persoonlijkheid. Alberda: ,,Je hebt spelers die in het veld een beest zijn en daarbuiten de rust zelve. Bas niet, die blijft zichzelf. Hij is wie hij is, een uniek mens.''

De huidige technisch directeur van de sportkoepel NOC*NSF typeert Van de Goor als ,,mijn `Michael Jordan', de alleskunner. Een prettig mens om mee samen te werken en als speler onvoorwaardelijk loyaal aan het team. Een complete volleyballer, die altijd met volle inzet trainde en goed coachbaar was. Echt, ik gun iedere coach een speler als Bas van de Goor.''

Dat kan Jeroen Bijl zich heel goed voorstellen. De huidige manager van de betaald-voetbalclub FC Zwolle voorzag als spelverdeler bij het Apeldoornse Dynamo Bas van de Goor vijf jaar lang van set-ups. Uit die samenwerking groeide buiten de sporthal een hechte vriendschap. Ook hij werd gegrepen door de warme persoonlijkheid van Van de Goor. Bijl: ,,Ik kan me niet herinneren ooit woorden met hem te hebben gehad. Trouwens, je moet wel een ontzettende eikel zijn om ruzie met Bas te krijgen.''

Oppervlakkig gezien lag een kameraadschap tussen de impulsieve, vier jaar oudere Bijl en de rustige Van de Goor niet voor de hand. Maar volgens de voetbalmanager bestaan er veel overeenkomsten. Bijl: ,,Onze gedrevenheid en onze humor bijvoorbeeld, evenals onze tic voor spelletjes. In de tijd dat we samen in één huis in Apeldoorn woonden, bepaalden we altijd met een spelletje darts wie de afwas moest doen.''

Bijl heeft veel respect voor het feit dat Van de Goor als volleyballer is geslaagd in Italië, in 's werelds sterkste competitie. Niet dat hij daaraan had getwijfeld, want vanaf de dag dat die achttienjarige slungel uit Oss de Dynamohal binnenstapte, zag Bijl dat het talent er bij Van de Goor afdroop. ,,Hij is geen jongen die op de voorgrond treedt, maar zich desondanks staande heeft weten te houden in de meedogenloze Italiaanse competitie. In zijn eerste jaar bij Modena veroverde hij een basisplaats en werd hij landskampioen. Daarom staat het voor mij ook vast, dat hij ook deze tegenslag overwint. Als Bas weer toestemming krijgt om te volleyballen, keert hij op zijn oude niveau terug, daar ben ik van overtuigd.''

Op de dag dat Bas van de Goor met loeiende sirenes naar het ziekenhuis werd vervoerd, arriveerde Bijl met zijn vriendin in Treviso om oud en nieuw bij zijn kameraad te vieren. Zover is het nooit gekomen, want Bijl kon vanaf het vliegveld rechtstreeks door naar het ziekenhuis, waar hij schrok van de eerste aanblik. ,,Ik spreek liever niet van verlamming, omdat het woord een zware lading heeft en Bas zich snel herstelde, maar zijn gezicht was duidelijk aangetast. Hij kon zijn linkerarm aanvankelijk ook niet optillen. Inmiddels lijkt hij weer de oude, maar het was wel schrikken.''

Dat gold ook voor Laurens en Lilly Keers, die Van de Goor vier jaar lang in huis hebben gehad. Het echtpaar ving hem op als achttienjarige knaap na zijn overgang van VVC uit Vught naar Dynamo en smeedde een hechte band met de volleyballer. Keers: ,,Ik was voorzitter toen we Bas naar Dynamo haalden en ter acclimatisering bood ik hem aan de eerste maanden bij ons gezin in te trekken. Dat beviel zo goed, dat hij is gebleven. Mijn zoon Arjen is nog steeds bevriend met Bas en mijn vrouw en ik gaan nog elk jaar tenminste één keer bij hem op bezoek. Schijnbaar om iets terug te doen, stelt hij dan altijd een programma samen en dat stellen wij zeer op prijs.''

Uit de mond van Keers klinken louter loftuitingen aan het adres van de volleyballer. ,,Bas geeft nooit problemen'', weet de Apeldoorner. ,,Toen hij goud had gewonnen in Atlanta, kregen we een kaartje met de tekst: `Ik heb een olympische periode van vier jaar bij jullie doorgebracht, dus is deze medaille voor een deel van jullie.' Die kaart wordt gekoesterd; hij heeft een ereplekje in de keuken.''

Toon Gerbrands, de huidige trainer van landskampioen Dynamo, heeft als bondscoach vier jaar intensief met Van de Goor samengewerkt en bewaart daar dierbare herinneringen aan. Gerbrands, recht uit het hart: ,,Een gouden kerel, omdat hij eerlijk en betrouwbaar is. Hij heeft nooit politiek bedreven en hanteerde geen verborgen agenda. Die jongen is gewoon straight. Als Bas iets dwarszat, communiceerde hij nooit via-via. Dan kwam hij na het eten aanzetten met een kop koffie; om te praten. En als hij met mij kritische noten had gekraakt, herhaalde hij die ook in een groepsgesprek. Ik was ook nooit verrast als hij zich in de pers ergens kritisch over uitliet. Zijn loyaliteit aan het team vond ik onovertrefbaar.''

Bas van de Goor is één van de twee internationals met wie Gerbrands na zijn vertrek contact onderhoudt. Hij heeft zelfs nog een ludieke weddenschap met hem lopen. ,,Sinds we weg zijn bij Oranje hebben we een wedstrijd wiens naam het vaakst op pagina 601 van Teletekst verschijnt. Toen tegen mij een rechtszaak werd aangespannen, omdat ik wat had geroepen over supporters van Nesselande die spelers van Dynamo hadden bedreigd, nam ik met 1-0 de leiding. Het werd 2-0 toen die rechtszaak werd afgeblazen. Bas kwam op 2-1 toen hij bedankte voor het Nederlands team en trok met zijn ziekenhuisopname de stand gelijk. Toen ik hem pas aan de telefoon had, bleek zijn gevoel voor humor nog niet verdwenen en riep hij: `Binnenkort wordt het 3-2.'''

Als het medisch verantwoord is, ziet Gerbrands de midspeler terugkeren aan het net. Dat zou hem deugd doen, want de oud-bondscoach vindt het niet bij de statuur van Bas van de Goor passen als hij op deze manier afscheid moet nemen. Gerbrands: ,,Daarvoor heeft hij te veel voor het volleybal betekend. En vergeet niet zijn rol buiten het veld. Hij was niet te beroerd om een half uur na de wedstrijd nog handtekeningen uit te delen. Je hebt verwaande kwasten die daar niets van moeten hebben, maar voor Bas was dat geen probleem. En als speler heeft Bas zich in elk team waarin hij heeft gespeeld waargemaakt. Hij heeft altijd zijn geld opgebracht.''

Alberda gaat zelfs nog een stap verder. ,,Bas van de Goor was het geheim naar succes. Met hem erbij werd de zilveren medaille tijdens de Spelen van 1992 in Barcelona veranderd in het goud van `Atlanta'. De middenas werd met Bas erbij zoveel sterker, dat de buitenspelers veel meer ruimte kregen. Zwerver hoefde niet langer tachtig procent van de ballen te slaan. Bas maakte het verschil.''