Anouk wint eindelijk de Popprijs

Het zestiende festival Noorderslag was dit weekeinde in Groningen de traditionele opening van het Nederlandse popjaar.

Het was een goede week voor Anouk. De Haagse zangeres kon bekend maken dat ze samen met The Anonymous Mis (zanger van The Postmen) een kind verwacht. En zaterdag ontving ze op het Noorderslag-festival in Groningen de Popprijs – 10.000 euro en een bronzen beeldje.

Maar Anouk, nu met donkerbruin geverfd haar, is niet het type voor uitgebreide ontvangstspeeches of nederige dankbaarheid. Enigszins besmuikt kijkend zei ze: ,,Eerlijk gezegd had ik het al wat eerder verwacht.'' Om na een moment stilte te vervolgen met: ,,Maar dat maakt de prijs niet minder mooi.'' En ze had gelijk. Anouk had deze hulde net zo goed verdiend in 1999, toen haar tweede, goed ontvangen cd was verschenen – maar toen ging de Popprijs naar The Postmen.

Volgens het jury-rapport kreeg Anouk de prijs nu mede voor haar dit jaar uitgebrachte akoestische cd Lost Tracks. Na de uitreiking speelde ze dan ook drie liedjes met alleen begeleiding van een akoestische gitaar. Het was een kort optreden voor een prijswinnaar, maar het maakte indruk. Bij Anouk werden het niet zomaar `uitgeklede' versies, ze geeft de nummers een opvallend andere sfeer mee dan bij de oorspronkelijke opnamen, wat slepend en bluesy. Hier leek een werkelijk doorleefd mens te staan.

In een lange jas, spijkerbroek en een zwart T-shirt over haar zwangere buik gedroeg Anouk zich ingetogen. Na afloop verklaarde ze ook waarom haar haar nu donker is en ze geen gouden voortanden meer heeft: ,,Dat gele haar en die blinkende tanden passen niet bij een dikke buik.''

Het was een druk en afwisselend Noorderslag-festival (uitsluitend voor Nederlandse bands), dat zaterdagavond tussen acht en drie uur plaatsvond in de Oosterpoort. De organisatie had weer meer kaarten verkocht, dus wat nu `uitverkocht' heette was een stuk uitverkochter dan vorig jaar. Dat leidde tot lange rijen, ook voor zalen met minder bekende bands. Maar na twaalven was de ergste drukte voorbij. Veel fans schaarden zich om de bar en in de hal, waar ook nog muziek viel op te pikken. De melige Doe Maar-reggae van Luie Hond bijvoorbeeld, en de gevaarlijk doordenderende liedjes van Peter Pan Speedrock uit Eindhoven, waarbij de zanger tussen de liedjes door alleen even pauze nam om `Proost!' te zeggen tegen het publiek.

Hoewel de Nederlandse popmuziek de afgelopen periode minder verrassingen en succes opleverde dan de voorgaande jaren, waren de verrichtingen van de groepen op Noorderslag over het algemeen gesmeerd en professioneel. De opmars van de Nederlandse muziek blijkt nog niet ten einde.

Zo was er dit jaar een verheugend aandeel van `nu soul'-achtige (`new soul') bands. Tasha's World, rond de Amerikaanse zangeres Tasha, was de grootste verrassing. Met drie achtergondzangeressen aan haar rechterhand en begeleid door een uitgebreide groep muzikanten en blazers, bezong ze met lome stem de meer en minder aangename kanten van een vrouwenleven. De kracht van Tasha's World zat hem in de combinatie van een strakke ritme-sectie en avontuurlijke zang. De stemmen van haar koortje leken Tasha af te remmen, alsof de voorvrouw moest worden behoed voor drieste stappen.

Die nuance was afwezig bij een andere groep die iets soul-achtigs probeerde. Rose, ook met koorzang, klonk te glad en afgemeten. De leden van de groep Relax daarentegen, dat op een laat uur in de entreehal speelde, kregen de hele zaal aan het dansen met hun combinatie van rap en soul, die met live-instrumenten werd begeleid. De belangstelling voor Neder-rap lijkt uitgewoed, want er stond maar een Nederlandstalige crew geprogrammeerd: LPC, dat zo zelfverzekerd stond te rappen dat het leek alsof ze het genre zelf hadden uitgevonden.

Er was gitaar-pop in alle gradaties van stormachtigheid. Zo speelde Suimasen uit Eindhoven rafelige liedjes, in ingetogen uitvoeringen. Het Haagse groepje Di-Rect vertilde zich aan luide rock, die door de bandleden niet geloofwaardig kon worden overgebracht. 16 Down bleek met slechts drie muzikanten de grote zaal makkelijk aan te kunnen. Hun muziek is hecht en stevig, met een gruizig geluid dat mooi wordt weerspiegeld in de stem van zanger Marco Hovius.

In de kelder van het complex speelde zangeres Kirsten in een overvol zweethol en deed dat met een vanzelfsprekende presentatie. Haar muziek is folky en draait om haar ijle stem die soms wat te veel kwinkeleerde maar dan weer bekoorde met melancholieke samenzang. Ook Wealthy Beggar speelt sfeermuziek. De groep verstopt in haar gitaarpop allerlei merkwaardige bijgeluiden die de achtergond ineens een stuk interessanter maken.

Johan, dat afgelopen jaar met de cd Pergola veel succes had, speelde voor een enthousiaste grote zaal, en bleek de muzikaliteit en verweven gitaarsound van hun op de jaren zestig geïnspireerde stijl ook te kunnen uitvergroten. Voor Bløf, dat als een van de laatste groepen optrad, was de zaalgrootte gewoon. De groep rond zanger Pascal Jakobsen speelde met vanzelfsprekende bravoure de liedjes van hun vorige week verschenen cd Blauwe Ruis.

In de kleine zaal stond ondertussen de hardrockgroep After Forever die lijzig gitaargegrom combineerde met de ijselijke stem van een zangeres. Het resultaat was eerder bizar dan opwindend. En weer verbaasde de hardrock-noodzaak van lang haar. De frisgewassen haardossen werden rondgezwierd en getoond alsof haar iets bijzonders zou zijn.

Zo was er wel meer dat verwonderde. Het rokje van Birgit bijvoorbeeld. De zangeres en haar band openden de avond. Birgit klonk soms wat schel maar bracht haar liedjes met uitgelaten pasjes. Daarbij trok ze haar knieën hoog op en sprong in het rond. Hoe kon dat rokje, niet meer dan een fikse ceintuur, in hemelsnaam op zijn plaats blijven zitten?