Postzakschilderij

In de rubriek Galerie (NRC Handelsblad, 4 januari) over Postzakschilderijen schrijft Sandra Smallenburg dat ze het gek vindt dat nooit eerder een kunstenaar op het idee is gekomen om postzakken als ondergrond voor schilderijen te gebruiken. Daar vergist ze zich dan ook in. Kunstenaar Sam Drukker (1957) heeft vele jaren de postzak gebruikt als schildersdoek. Enkele van zijn argumenten daarvoor heeft Smallenburg deels verwoord in haar stukje. De opdrukken die als nationaal symbool veel zeggingskracht hebben, zijn door Drukker ook vaak ingezet als politiek commentaar op de actualiteit van dat moment. Zijn serie Republique Populaire (1990) bijvoorbeeld refereerde aan de studentenopstand in Beijing die omstreeks die periode plaats had gevonden. Het feit dat de doeken een hele reis achter de rug hebben was ook voor Drukker een bron van inspiratie. De tekens op de postzakken verwerkt hij op een eigen manier in zijn geschilderde verhaal. Uit de (niet politieke) serie Ruby (1986) op onze nationale postzak, is door de PTT een aantal werken afgedrukt in de landelijk huis-aan-huis verspreide Postcatalogus van 1997. Na een aantal jaren heeft Drukker deze werkwijze achter zich gelaten en stuitte hij op een grote partij oude markiezen, zeildoek en dekzeil. Deze stof spande hij op als schildersdoek en door de markante kleuren die dit materiaal vaak heeft en de verweerde partijen die erin getrokken zijn, heeft dit verrassende resultaten en effecten opgeleverd. Houten panelen met een vorig leven worden door Drukker ook wel gebruikt als drager van zijn schilderijen. Met zijn schildersoog `scant' hij diverse soorten geleefd materiaal op bruikbaarheid. Maar dit vooral vanuit een esthetisch oogpunt. De betekenis volgt, al dan niet, later.