Gillian Welch

Hoekig en in mineur, zo begint `Revelator': Welch is er niet op uit de luisteraar onbezorgd amusement te verschaffen. Alison Krauss heeft eens van haar platen gezegd dat ze er niet meer dan drie nummers achter elkaar van kan horen.

Dat klopt: Gillian Welch roept in drie liedjes meer beelden op en biedt meer stof tot nadenken dan de meeste artiesten op een hele plaat.

Dat dwingt de luisteraar tot een concentratie die moeilijk vijftig minuten vol te houden is. Niet dat zij zwaar op de hand is, maar haar teksten hebben een bovengemiddelde emotionele diepgang.

My first lover bijvoorbeeld heeft in zijn eenvoud een eerlijkheid die zowel hard als kwetsbaar is. Het luchtige I want to sing that rock and roll en de Elvis Presley blues bieden even respijt.

Maar de vijftien minuten van I dream a highway zijn alleen te verdragen in absolute aandacht. Met spaarzame begeleiding, als de witregels in een gedicht. Minimal Appalachenfolk, bluegrass van een desolate prairie.

Gillian Welch: Time (The Revelator). Acony ACNY-0103

Op de kunstpagina ook elke doordeweekse dag een cd-bespreking