Come Back vol gekunstelde gezelligheid

De familie Brazil heeft een riant huis met een tafel volgepropt met troep en een brede zithoek met bruine kussens. Aan de muur hangt prominent een trouwfoto van mamma Memmie met haar echtgenoot de zeeman. Zijn hoofd is weggeknipt. Deze verdwenen vader houdt de familie in zijn greep. Dochter Stephanie zeult met hem rond in de gedaante van een billboard, zo een waarop je Sylvester Stallone in de videotheek ziet staan. Zoon Jack wil ook zeeman worden en dochter Maddie is een leeghoofdige sloerie die krampachtig vertroosting zoekt in de armen van een buurjongen.

Come Back heet de voorstelling van De Theatercompagnie in samenwerking met Het Groote Hoofd, geschreven door de Ierse Hilary Fannin en vertaald door Marcel Otten. Terwijl de kinderen zich thuis, samen met hun doorgedraaide oma, suf vervelen, werkt Memmie wanhopig aan haar terugkeer als zangeres, al lijkt het er niet op dat haar carrière zoveel voorgesteld heeft, afgaande op haar verhalen over vroegere concerten in ranzige kroegen. Kortom, treurigheid troef.

,,Wat is een come back eigenlijk?'' vraagt Stephanie (Tamar van den Dop) ,,Iets wat jouw moeder nooit zal meemaken'', kraakt oma (Anneke Blok), terwijl ze haar jachtgeweer nakijkt. Oma heeft het wachten op haar verloren zoon tot kunst verheven. Kettingrokend, vol oneliners, het geweer gericht op loerende deurwaarders.

Het mag niet baten. In het tweede deel van de voorstelling hebben de schuldeisers toegeslagen en is het huis leeggeroofd, op de trouwfoto na. ,,Toch waren we in mijn dagen van mening dat meubilair een huis iets extra's geeft'', zegt oma gevat. Maar niet alleen het huis heeft iets extra's nodig, de voorstelling was er ook mee gebaat geweest. Toegegeven, er worden soms grappige dingen gezegd en sommige momenten van onbeduidendheid zijn vermakelijk. Dochter Maddie laat zich bevallig over het haar strijken door de slome buurman Ted en het decor licht prachtig op als Memmie een liedje ten beste geeft. Maar de tekst doet wel erg veel denken aan de gekunstelde oergezelligheid van een soap als Het zonnetje in huis, met als grote verschil dat daarin tenminste nog een Johnny Kraaijkamp rondloopt. Hoe kundig de acteurs ook zijn, hun komische kwaliteiten zijn niet groot genoeg voor de zinnen die het magere verhaal bijeen moeten houden. Dat is jammer, want er is veel zorg besteed aan de aankleding en de opbouw van de voorstelling. Regisseur Anny van Hoof laat de acteurs in zogenaamd Veluws dialect met elkaar babbelen en de belichting weerkaatst perfect de troosteloze sfeer van dit uit het lood geslagen gezin. Maar zelfs de climax bevestigt slechts het vermoeden dat in het begin al groeide: Pa komt niet terug, hij is al een aantal jaren geleden verzwolgen door de mooie meisjes in Lissabon. Daarmee is het wachten, de enige bezigheid die de familie nog bij elkaar hield, ook verloren.

Voorstelling: Come Back door De Theatercompagnie i.s.m. Het Groote Hoofd. Regie: Anny van Hoof. Spel: Myranda Jongeling e.a. Gezien 11/1 Compagnietheater, Amsterdam. Aldaar t/m 9/2. Inl. (020) 5205320 of www.theatercompagnie.nl