Partizaan uitgestreden op de Embassy

In de schaduw van de Embassy, waar de Nederlander Co Stompé gisteren met 3-1 verloor van de Schot Bob Taylor, speelde zich het gevecht af van Mensur Suljevic. De gevluchte Bosniër strijdt al acht jaar voor zijn vrijheid.

Mensur Suljovic gooit in Frimley Green voor zijn vrijheid. De voor Oostenrijk uitkomende Bosnische darter, die in de eerste ronde van de Embassy de Nederlander Vincent van der Voort uitschakelde, heeft als vluchteling de nodige ontberingen doorstaan.

Suljovic verliet tien jaar geleden de door oorlogsgeweld geteisterde Balkan; verjaagd door mortiervuur, granaten en slachtpartijen. De inmiddels 29-jarige darter woonde met zijn ouders, twee broers en een zus net over de grens in Servië, waar zijn vader een winkeltje bestierde. Een oproep voor het Servische leger veranderde zijn onbezorgde leven. Suljovic vluchtte. ,,Ik had geen keus'', zegt de darter tien jaar later nog steeds met grote stelligheid. ,,Ik zou het ondraaglijk hebben gevonden als ik tegen mijn eigen volk had moeten vechten.''

Met bloedend hart brak hij met zijn verleden en vertrok, zonder te weten wanneer hij zijn familie zou terugzien. ,,Mijn ouders zeiden: `Jongen ga, anders zul je sterven'. Suljovic wilde naar zijn broer in Wenen, maar dat plan mislukte aanvankelijk. ,,Ik kon maar één richting op: het zuiden. Ik nam de bus naar Macedonië en ging een onzekere toekomst tegemoet. `'

Bevend van angst ontweek Suljovic, met de nodige mazzel, de controleposten van het Servische leger. Bij de grens met Macedonië werd hij echter staande gehouden. Met een grimas op zijn gelaat denkt de darter aan dat moment terug. ,,De militaire politie wilde me arresteren en dreigde me linea recta naar het leger te sturen. Ik slaagde er uiteindelijk in ze te overtuigen, dat ik slechts familie wilde bezoeken. Tot mijn opluchting lieten ze me na veel soebatten gaan.''

Suljevic vond voor één jaar onderdak in de hoofdstad Skopje, waarna hij via internationale bemiddeling met duizenden anderen zijn vlucht kon voortzetten naar Istanbul. Hij zat dagen achtereen in een bus. Op reis naar het onbekende spookte één vraag door zijn hoofd: Waarom? Suljevic: ,,Het is toch allemaal niet te vatten. Ik ben een Bosnische moslim en mijn beste vriend is een katholieke Serviër. Voor mij was het vanzelfsprekend dat onze vriendschap heeft standgehouden. Voor de oorlog gingen alle bevolkingsgroepen normaal met elkaar om. De grootheidswaanzin van politieke leiders heeft duizenden onschuldige burgers het leven gekost. Waanzinnig gewoon.''

Vanuit Turkije was het niet moeilijk Wenen te bereiken, waar hij introk bij zijn oudere broer Serrif, die in de Oostenrijkse hoofdstad een bar heeft. In die kroeg had Suljovic de tijd en gelegenheid om te darten, een spel waarin hij zich spectaculair ontwikkelde.

Hij komt op de Embassy uit voor Oostenrijk, ofschoon hij niet over een paspoort beschikt. Suljovic: ,,Daarvoor moet je tien jaar als vluchteling geregistreerd staan en ik woon nog maar acht jaar in Wenen.''

De Bosniër hecht alleen uit praktische overwegingen aan dat document. ,,Die paar jaar zonder vaste grond onder de voeten hebben me als mens veranderd. Ik ben een surviver geworden. In Oostenrijk werd ik nauwelijks geaccepteerd. Tot mijn geluk heb ik in mijn broers bar veel vrienden gemaakt. In Wenen ligt mijn toekomst. Hoewel er veel vreemdelingenhaat is in Oostenrijk had ik daar weinig last van. Tijdens de Embassy kreeg ik wel vijftig sms'jes per dag van trotse Oostenrijkers. Mijn prestaties zijn positief ontvangen en dat zal me helpen bij de acceptatie.''

De deelname Suljovic aan de Embassy had aan een zijden draadje gehangen, omdat zijn vader rond de jaarwisseling met darmkanker in het ziekenhuis werd opgenomen. ,,Aangezien zijn toestand stabiel was, ben ik toch naar Frimley Green afgereisd. Ik had elke dag telefonisch contact met hem.''

Suljovic werd in de tweede ronde uitgeschakeld (3-1) door King en verliet vanochtend in alle vroegte het spelershotel om zich zo snel mogelijk bij zijn zieke vader te vervoegen. In het Nederlandse kamp bleef het vertrek van Suljovic onopgemerkt; daar werd getreurd om de aftocht van Co Stompé.