Neuros

Begin januari, 10 uur in de ochtend, in een Frans dorpscafé. Twee ouderen, du quatrième âge zouden de Fransen zeggen, zitten dik aangekleed met truien, windjacks, dassen en petten, tegenover elkaar aan een formica tafeltje. Met hun handschoenen aan zitten ze euro's te tellen. Dan lacht een verontschuldigend en vraagt aan de ander: ,,Hoe heten ze nu eigenlijk: zeuros, deuros of neuros?''

De ander kijkt niet verbaasd, lacht hem niet uit, maar recht zijn rug en zegt: ,,Euros.'' En legt uit: ,,Het is net als met enfants. Je zegt: deux enfants, maar beaucoup d'enfants''. Waarbij hij met nadruk de verbinding uitspreekt deuZenfants, beaucoup Denfants.

Zijn vriend overdenkt dit en antwoordt: ,,Maar je zegt niet: Je paye eNenfants.''