Hoedje, petje, snorretje van niveau

Als er een ding natuurlijk niet hoort bij het beramen van de ultieme kraak, dan is het wel dat er dingen misgaan. De meesterbreinen die in Ocean's Eleven een overval plannen, zweren niet alleen met elkaar samen om hun slachtoffer te zinsbegoochelen, maar ook met de regisseur en de scenarioschrijver om de toeschouwer af en toe zand in de ogen te strooien. Als er dan om dat doel te bereiken consequent gebruik wordt gemaakt van zoiets tegendraads als stuntelen, struikelen en stotteren, dan is er meer aan de hand. Dan is Ocean's Eleven niet zomaar de zoveelste vakkundig gemaakte heist-film, niet toevallig een heel vrije herverfilming van een illustere voorganger uit 1960 en de eerste waarin Frank Sinatra en zijn `rat-pack' lol trapten en schmierden dat het een lieve lust was. Dan is het een film van Steven Soderbergh, de regisseur van uiteenlopende films als Erin Brockovich, The Limey en Out of Sight, die in zijn versie van de kluiskraak van de casino's van Las Vegas alle varianten op het gangstergenre tot een uitzinnige en loom-humoristische cocktail mixte.

Dat het welslagen van een grootse roof alles te maken heeft met wie wanneer welke informatie heeft, is door Soderbergh heel letterlijk genomen door ook de bewakingscamera's van het casino medeplichtig te maken. Ondertussen kan de toeschouwer zich identificeren met de criminelen in de controlekamer, die heen en weer moeten schakelen tussen verschillende gebeurtenissen.

Soderbergh speelt graag met genres en met stijlen, in al zijn films, al lijkt hij een lichte voorkeur te hebben voor oplichtersfilms en een onnadrukkelijke, handheld cameravoering. Dat laatste komt weer omdat hij er de voorkeur aan geeft om niet langer dan een week of drie te draaien. Wat weer tot gevolg heeft dat hij een steeds hoger productietempo krijgt. Na Ocean's Eleven staan er dit jaar nog twee Soderberghs op het programma: het vervolg op zijn debuut sex, lies and videotape en de remake van Andrej Tarkovski's Solaris.

George Clooney is in Ocean`s Eleven weer de gentleman-inbreker die hij ook al in Out of Sight was, de classy Danny Ocean, die aan het hoofd staat van een divers dozijn criminelen. Brad Pitt is zijn eetverslaafde rechterhand, die computerexperts, zakkenrollers, vermommingskunstenaars en geveltoeristen voor hem ronselt. Producent Jerry Weintraub kreeg dankzij Clooney en Soderbergh een ensemble van sterren als Matt Damon, Andy Garcia, Julia Roberts, Elliot Gould, Carl Reiner, Scott Caan en Casey Affleck bij elkaar om een aantal van die rollen op zich te nemen. Ze hebben minstens evenveel speelplezier als de rat-pack, zonder hen te hoeven imiteren of evenaren.

Ocean's Eleven is hoedje-petje-snorretje van hoog niveau. Perfect vermaak. Soms rekent de plot wel erg op de welwillendheid van de toeschouwer. Want waar hebben mensen die al zoveel financiën bij elkaar kunnen krijgen om hun megakraak überhaupt mogelijk te maken eigenlijk al dat geld nog voor nodig? Het is dat ze het krijgen van Elliott Gould ,in zo'n magnifieke bijrol met badjas en buik dat je even vergeet na te denken.

Ocean's Eleven. Regie: Steven Soderbergh. Met: George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon, Andy Garcia, Julia Roberts, Elliott Gould, Carl Reiner, Scott Caan, Bernie Mae, Casey Affleck. In: 65 theaters.