Verhoef blijft zelden nog steken in de woestijn

De Dakar-rally trok gisteren Mauretanië in, het land van de gevreesde zandduinen. ,,Een kwestie van surfen'', zegt motorrijder Eric Verhoef.

Hij was negentien jaar en had geen enkele ervaring met zand zo fijn als poedersuiker. De eerste keer dat Eric Verhoef in de Dakar-rally tegen een hoog duin opreed, dacht hij nooit meer thuis te zullen komen. Maar angst is funest in zand, leerde hij. Voor je het weet graaft een motor of auto zich tot de assen vast. ,,Ik heb wat staan scheppen dat eerste jaar'', herinnert Verhoef zich.

Vijftien jaar en zes 'Dakars' later voelt de rijder uit Veldhoven zich in zijn element in de woestijn. Zelden blijft hij nog steken in het zand. En als dat al gebeurt, wrikt hij zijn motor in een minuut weer los. Een karweitje dat hem vroeger een half uur kostte.

Rollen, altijd blijven rollen, dat is Verhoefs advies. ,,Door zandduinen rijden is net surfen. Je moet je voorwiel licht houden, en veel schakelen en constant het gas erop. De motor moet blijven trekken. Anders gaat hij zwieberen en knal je vast.''

Van de laatste negen etappes van de 24ste Dakar-rally gaan er acht door Mauretanië. Een groot en straatarm Sahel-land, dat voor 80 procent uit woestijngebied bestaat. Niet één grote zandbak, want de woestijn heeft vele gezichten: duinlandschappen, kamelengras, hobbelige pistes met de structuur van een wasbord, gitzwarte granietbergen en vaalbruine zandvlakten met hier en daar een boompje.

Na een paar dagen Marokko trok de karavaan gisteren Mauretanië binnen. Het echte begin van de rally. Net als andere jaren zullen nu dagelijks vele deelnemers afhaken. De Dakar-organisatie gaat er met het opstellen van de begroting altijd vanuit dat de helft van de rijders ruim voor de finish strandt.

Vanuit het persvliegtuig was gisteren goed te zien wat het betekent om op een harde, zanderige vlakte door de woestijn te jakkeren. Met snelheden van boven de 180 kilometer per uur reden de coureurs in een rechte lijn naar de streep. In het kielzog van iedere rijder hing een kilometers lange stofwolk.

De snelheidsproef hoorde tot het tweede deel van een marathonetappe van in totaal ruim vijftienhonderd kilometer. Op volgorde van binnenkomst in het eerste deel gingen de motoren, auto's en trucks na een pauze van precies acht uur start. De eerste rijders begonnen even na middernacht aan de eerste woestijnnachtrit uit de geschiedenis van de rally.

,,Levensgevaarlijk'', zei de Finse motorrijder Kari Tiainen na afloop. De zevenvoudig wereldkampioen endurance vond het voor zichzelf wel meevallen. Hij mocht als een van de eersten van start en beschikt als fabrieksrijder over veel betere lampen dan de amateurs onder de deelnemers. Tiainen toonde zich vooral bezorgd voor de motorrijders die tussen de auto's en trucks door het donker moesten rijden. ,,Als een auto voorbijkomt, kan je beter je motor afzetten. Door het opwaaiende stof en zand zie je echt niks meer.''

Bertus Schoonderbeek kan het beamen. De 46-jarige debutant, die om kwart voor drie 's morgens vertrok, zette de motor in het donker een keer of tien stil. ,,Als een auto me passeerde was het plotseling net alsof ik door een donker bos reed.''

Vandaag zal Schoonderbeek op weg naar Atar kennismaken met de beruchte hoge duinen van Mauretanië. Hij oefende stiekem op de Leusderheide en passeerde in de Tunesië-rally vorig jaar duinen van een meter of tien. Veel meer ervaring heeft de nummer 102 van het klassement niet. ,,Als ik langskom zijn vele anderen de duinen al gepasseerd. Daar houd ik me maar aan vast'', zegt Schoonderbeek.

Frabrizio Meoni uit Italië deed in de tweedaagse klassementsproef een geslaagde greep naar de macht. Hij verdrong de Spanjaard Roma van de eerste plaats.