Column

Smeltjusouders

Als ik werk, zie ik de televisiepulp niet. Dan sta ik 's avonds op de planken, maar nu ik vakantie heb, stuit ik al zappend op de goorste Aalsmeerse arbeidersblubber. Woensdag viel ik in Partner Gezocht, een programma waarin een gescheiden windjacksukkel uit een onooglijk provinciegat een oproep doet en vertelt dat hij een vrouw zoekt. De week erna reageren drie Vinex-teefjes en die vertellen op lijzige toon dat ze wel wat in hem zien. Van die vrouwen van wie je onmiddellijk snapt dat ze nog niemand hebben en ook nooit iemand op natuurlijke wijze zullen tegenkomen. Je ziet droeve alleenstaandenavonden vol ploegende zonderlingen, maar alles blijft alleen.

Naar aanleiding van die filmpjes reageert het windjack en maakt hij een keuze uit een van de drie kandidates. Een date wordt geregeld, de RTL-camera is erbij en vervolgens zie je een supersuf stel met elkaar dineren in zo'n oerdegelijk koperen-pannenrestaurant. De frituurlucht komt uit je televisie. Na het mislukte etentje komen de twee zielenpoten afzonderlijk in beeld en mogen ze vertellen wat ze van de ander vinden. Beide partijen worden ondervraagd door een hekserige RTL-dame, die maar één ding wil: kijkers en niks anders dan kijkers. Ze weet hoe die man voor lul loopt, ze ziet met eigen ogen hoe sneu die wanhoopsvrouwen zijn, maar dat kan haar echt niks schelen. Misbruik die eenvoudige zielen, wring ze uit.

In mijn fantasie zag ik de ex van het gescheiden windjack plat van het lachen op de laminaatvloer liggen. Ze belt een van haar vriendinnen om te vragen of ze snel de televisie aan wil zetten, zodat ze met eigen ogen kan zien wat een sneue lul haar ex toch is. Met hem heeft ze een aantal jaren een huis bewoond, diverse kerstbomen opgetuigd, een bed gedeeld en erger nog: kinderen verwekt en gekregen. Want dat vind ik weer erg. Dat dat spul kinderen heeft en dat die kinderen hun horkerige vader op televisie moeten zien. Is het geen goed idee om de Raad voor de Kinderbescherming onmiddellijk te laten ingrijpen als er weer sneue ouders op de televisie verschijnen? Ik stel voor om die mensen stante pede uit de ouderlijke macht te ontzetten. Snelrecht. Vader komt thuis van de opname van een debiele Aalsmeerquiz en treft een totaal verlaten huis aan. De kinderen zijn opgehaald en anoniem ondergebracht bij een wat ouder, televisieloos echtpaar in Drenthe. En wordt het niet tijd dat we een keer een Endemolheksenverbranding op televisie uitzenden? Dat zal scoren. Een grote brandstapel vol Patty Brardjes, Minouches en andere babes. Gooi die enge Robert ten Brink er ook maar bij. De cameraploeg moet wel een beetje afstand houden, daar die neptieten kunnen ontploffen en dat geeft spatten op de lens. Een live verbranding lijkt me heerlijk. En de kinderen van de misbruikte smeltjusouders zijn voorlopig stukken veiliger.

Diezelfde woensdagavond viel ik in een programma met de titel Bij de Politie. Een camera reist met agenten mee. Zij zijn drukker met het acteren voor de camera dan met het werk waar wij ze voor betalen. Staat mijn pet recht? Zit mijn haar goed? Kom ik goed over op de televisie? We zagen een wanhopige, psychotische ziel, die op tweehoog alle ramen uit haar woninkje ramde en de totale inboedel scheldend kort en klein sloeg. De agent rolde voor de camera een plastic lintje af en legde onderhand uit dat hij een roodwit lintje uitrolde om de mensen op afstand te houden. Er waren geen mensen. De psychotische ziel kon elk moment springen. De agent legde met rechte pet en goed gekamd haar uit dat hij op hulp wachtte. Opeens wist ik waarom die vrouw zo gek geworden was. Het was natuurlijk de vrouw van dat zielige windjack, die net haar man in het programma Partner Gezocht had gezien. Ze dacht aan haar kinderen, die hun vader op televisie zagen stumperen en werd acuut gek, hartstikke gek. Niet wetende dat een John de Mol of een zelfde soort emotiepooier haar onderaan de trap met een draaiende camera stond op te wachten.

Voortaan springen. Boven op die cameraploeg! Spring ze dood. Hartstikke dood.