Paul Cliteur 2

Graag zou ik als lid van het humanistisch verbond met Paul Cliteur in discussie gaan over de ongenuanceerde wijze waarop hij de Abrahamitische godsdiensten tegenover het gedachtegoed van Socrates plaatst.

Ik kan mij hier veel woorden besparen, want Frits Müller bewijst met zijn illustratie bij het artikel van Cliteur `Alleen oecumenisch humanisme brengt licht', de humanistische klassieken waaronder Popper's `The open society and its enemies', goed te kennen.

Hoewel ik het met de conclusie, dat een scheiding van kerk en staat bevorderd dient te worden wel eens ben, vind ik dat Cliteur zich te onkritisch vastlegt op het bestaan van één unieke humanistische traditie, waar alle heil van te verwachten zou zijn. Dit vind ik behoorlijk fundamentalistisch. Bovendien gaat hij volledig voorbij aan het feit, dat levensbeschouwingen (het humanisme evengoed als de drie Abrahamitische godsdiensten) niet alleen rationalistisch, maar ook in hoge mate een kwestie van emotie zijn.

De angst van Cliteur voor de reëel bestaande islam vind ik een slecht uitgangspunt voor zijn pleidooi.

Na 11 september of niet, ik zoek de inspiratie voor mijn hedendaags humanisme liever bij Nathan der Weise uit de Ringparabel van G.E. Lessing (1729-1781), dan in het arrogante humanisme van Cliteur. De wereld is in deze donkere dagen niet gebaat bij een nieuw evangelie en zeker niet bij een humanistisch evangelie. Misschien kan een voortgaande kritische discussie wel enig licht brengen.