Gutbucket

Als er een prijs wordt uitgereikt voor meest bizarre songtitel van het jaar dan zal de groep Gutbucket zeker tot de genomineerden behoren. Op het debuutalbum Insomniacs Dream van het New-Yorkse kwartet staan nummers met titels als `Being questioned about Iran contra while eating French onion soup' en `Consumption: the white America Suite, part 2'. En het viertal is niet alleen creatief met woorden. Drummer Paul Chuffo, saxofonist Ken Thompson en gitarist Ty Citerman verlieten in 1999 de Ex Caminos omdat de souljazz van dit nonet ze te beperkt was en in gezelschap van bassist Eric Rockwin hebben ze een stijl ontwikkeld die zich nog het beste laat omschrijven als punk-funk-jazz.

Gutbucket slaat met hoorbaar plezier de muzikale cliché's aan diggelen. Al in het tweede nummer, `Don't fall on dirty Mary', ontaardt een lichtvoetige shuffle halverwege in een oorverdovende speedmetal-orgie compleet met zwaar vervormde gitaren en schor krijsende saxofoons.

Hoewel Gutbucket er bij vlagen aan doet denken is de band geen imitatie van John Zorns herrietrio Painkiller. Daarvoor is het geluid te eigen en divers: het stilistisch scala omvat onder meer heupwiegende Afro-Cubaanse ritmes, plakkerige soul, stevig groovende funk en dromerig-dreigende new wave.

De bandleden jongleren niet alleen met stijlvormen, maar laten zich ook kennen als inventieve producenten van hun eigen muziek. Zo klinkt de saxofoon in het nummer `Song of Seasickness' nostalgisch blikkerig en de gestreken bas extra lijzig. Instrumenten worden gedurende nummers voortdurend van achter naar voor en van linkerkanaal naar rechterkanaal geschoven, waardoor het zwaartepunt continu rondzweeft.

Gutbucket laat zich op de cd Insomniacs Dream kennen als een band die zich nergens op laat vastpinnen behalve op een bijna ongelimiteerd reservoir aan energie.

Gutbucket: Insomniacs Dream (Knitting Factory, KFW 299)