Us3

Een tijd lang kondigde Herbie Hancock zijn hit Cantaloupe Island aan als `something by a band called Us3'. De pianist kon wel waarderen wat de groep van dj-producent Geoff Wilkinson met zijn klassieker had gedaan. En een jonge generatie luisteraars zal de remake met scratches en geneuzeld `funky-funky-funky' waarschijnlijk bekender in de oren klinken dan het origineel uit 1964. Via het debuutalbum van Us3, Hand on the Torch, konden ze ook nog kennis maken met andere juweeltjes uit het roemruchte Blue Note-archief. Afgestoft en op sample-maat geknipt vormden de citaten de ruggengraat van het album, omlijst met solo's van Britse jazzmuzikanten en raps van Amerikaanse hiphoppers.

De opvolger Broadway & 52nd zat met hardere, machinale beats meer op de hiphop-lijn zoals die eerder was uitgezet door Jazzmatazz. Maar met de nieuweling An Ordinary Day in an Unusual Place heeft de groep zijn pretentieloze subtiliteit weer hervonden. De samples zijn meer geïntegreerd dan op de vorige twee albums, wat niet wegneemt dat de oplettende luisteraar nog Chico Hamiltons drumpartij uit A Trip terughoort in India, of het donkerbruine stemgeluid van politiek jazzdichter Gil Scott-Heron herkent in Enough.

Maar terwijl de nummers voorheen nogal eens bleven hangen in een lekkere groove, komt Us3 op An Ordinary Day tot doordachte composities met kop en staart. De samples zijn korter, de ritmes complexer en de inbreng van blazers, pianisten en gitaristen groter, waardoor het geheel vloeiender en minder repetitief is. Ook op vocaal vlak heeft de band zich ontwikkeld. Rapper KCB met zijn staccato voordracht heeft plaats gemaakt voor de meer melodieuze Michelob. En in Alison Crockett met haar diepe, soulvolle stemgeluid heeft Us3 een ideale voorvrouw gevonden. De teksten over onder meer straatgeweld en mediamanipulatie komen wat overspannen over, maar dat neem je op de koop toe als ze door zo'n stem de microfoon in worden geslingerd.

Us3: An ordinary day in an unusual place (Universal, 014 832-2)