VOCI

'Ik ben geen ethnomusicoloog', stelt Luciano Berio, `slechts een pragmatische egoïst'. Ondertussen weet deze `egoïst' als geen ander het karakter van volksmuziek te analyseren en vervolgens op een verrassend vanzelfsprekende wijze in zijn eigen klankidioom te absorberen.

Kun je in zijn befaamde Folk Songs van 1963-1964 hier en daar spreken van een zekere zoetelijkheid, Voci (Folk Songs 2) voor altviool en twee instrumentale groepen uit 1984 is een stuk ruiger en krachtiger uitgevallen. De nieuwe cd is ditmaal geheel gebaseerd op Siciliaanse volksmuziek. Van een gebruikelijke bewerking is geen sprake. Berio heeft de muziek geheel naar zijn hand gezet zonder daarbij het oorspronkelijke karakter geweld aan te doen. Tussen de twee orkestgroepen als een vóór- en een achtergrond vormt het slagwerk een centrale positie, want vooral dáár vinden interessante transformaties plaats. In Naturle, dat hij kort na dit stuk voor slagwerk componeerde – weer naar een Siciliaanse melodie die ditmaal ook op de band klinkt – krijgt de solo-altviool uitsluitend slagwerk als partner mee. Deze compositie was ook scenisch bedoeld. Het is een archaïsch wiegenlied dat een esthetisch genoegen oproept tot men zich de schrijnende tekst realiseert. Deze gaat over een straatarme moeder die haar kind in dit leven niets kan meegeven en die besluit het in handen te stellen van God want, zo redeneert ze, in de hemel heeft haar baby in ieder geval wel een tehuis.

Alvioliste Kim Kashkashian laat haar instrument al even intens zingen als de bijgevoegde opnames van Siciliaanse volksmuziek, die afkomstig zijn uit de archieven van de Accademia Nazionale di Santa Cecilia in Rome en die deze cd helemaal tot een `must' maken.

Voci. Kim Kashkashian (altviool) met Radio Symfonie Orkest van Wenen. ECM New Series nr. 1735.