Theelichtje

Met de zoveelste kop zwarte koffie loopt Margaretha haar keuken uit. Vanuit de gangspiegel komt een bleek, gespannen evenbeeld haar tegemoet, keert zich weer af. Haar horloge gebruikt ze nog uitsluitend om het aantal uren tot de deadline te berekenen. Onder haar blote voeten kleven kruimels. Ze duwt de vaas chrysanten met hun rioolstank naar het andere eind van haar werktafel. Die vaas maakt ze straks wel schoon, als ze zichzelf mag luchten om boodschappen te doen. Hoewel haar kiezen pijn doen van het dagenlang kauwen neemt ze een nieuw kauwgummetje en duikt achter de computer. Wat klinkt als een bomexplosie blijkt de telefoon te zijn.

,,Hoi, met Liz. Ik ben vanmiddag in jouw buurt. Kan ik een kopje thee bij je krijgen?''

Margaretha scheurt tot bloedens toe een nagel af, maar zegt: ,,Tuurlijk, lekkertje erbij?''

Woedend begint ze een emmer te vullen met sop. – Zal ik dan nóóit dat vrouwengedrag afleren? – Had dan nee gezegd. – Maar ze schreef zo'n aardig briefje toen ik ziek was. – Deed ze misschien ook alleen omdat het zo hoorde. – Zou je denken?

Gewapend met een plumeau en chloor rent ze kriskras door haar woning. Ze slaat haar bed dicht, verzamelt alle lege flessen, propt de vuilniszak zo vol dat hij boven de juist gedweilde vloer openscheurt, breekt bij het afwassen een dierbaar bord en barst ten slotte in huilen uit. – Als ik op een kantoor werkte, haalde niemand het in zijn hoofd om te komen theedrinken! – Bel dan terug dat je het te druk hebt. – Maar voor mij staat zij ook altijd klaar. – Zeg dan dat je huis niet op orde is. – Het idee! – Een van jullie moet dat patroon van mammie achter het theelichtje doorbreken.

Al poetsend en snotterend begint ze hardop te praten: ,,Lekkertje halen, portemonnee meenemen, glasbak, chrysanten...'' Moet je dat fonteintje zien. ,,Chrysanten, wc-papier, schone handdoeken...'' Ze propt de was in de machine, maar vergeet hem aan te zetten. ,,Portemonnee, ik haal die deadline nooit, lekkertje, deadline...''

Om half vier arriveert Liz. Die neemt alle tijd om zich te kammen en haar lippen te stiften. Volkomen rustig werkt ze haar gebakje naar binnen en ze roert haar thee alsof die handeling haar diepste verlangen vervult.

,,Wat mij vorige week overkwam'', zegt ze. ,,Ik was koud terug van tournee, belt Meta. Dat ze even op de koffie kwam. Mijn koffers stonden nog om mij heen. Ik had niks in huis en het stof lag zó dik. Ik heb me rot gerend.''

Vol plotselinge haat kijkt Margaretha haar aan.

,,Had dan gezegd dat het niet schikte.''