Romanticus tegen de klippen op

Spelen met beroemde Amerikanen; wat voor de meeste Nederlandse jazzmusici een droom bleef, werd eind jaren vijftig werkelijkheid voor jazzpianist Nico Bunink, die omstreeks kerstmis overleed.

In 1955 bereikte hij met zijn kwartet de finale van de toenmalige AVRO Jazzcompetitie en een jaar later vertrok hij New York was toen nog heel ver weg naar Parijs, in die jaren zo ongeveer de tweede jazzstad ter wereld. Hij speelde er als autodidact met Amerikaanse Parijzenaars als saxofonist Lucky Thompson, drummer Kenny Clarke en andere musici van naam, die de stad aandeden tijdens een toernee. ,,Het spel van Nico Bunink is lichtvoetig en vol humor'', schreef wijlen filmer Johan van der Keuken eind 1957 in een reportage voor Het Parool.

De klapper van zijn leven maakte Bunink twee jaar later, toen hij tijdens een vakantie in New York werd opgemerkt door bandleider Charles Mingus. Hij mocht meteen meedoen aan een plaatopname voor het label Columbia, die als Mingus Dynasty op de markt verscheen. Andere opnamen met de roemruchte Mingus, in wiens band ook Eric Dolphy speelde, verschenen op het label Candid. Een andere grote naam waarmee Bunink platen maakte was zangeres Dinah Washington. Toen de mogelijkheden om van jazz te leven door de opkomst van de rock & roll steeds kleiner werden, vertrok Bunink naar Californië. Daar werd zijn beurs echter alleen maar platter en eind jaren zestig was hij weer aan de oostkust te vinden, onder meer als betrokkene bij de anti-Vietnamoorlog-acties van actrice Jane Fonda.

In 1972 keerde hij naar Europa terug en pendelde hij jarenlang tussen Amsterdam, Frankrijk en Spanje. In de destijds zeer gespleten Nederlandse jazzscene kon hij nauwelijks aarden. Met rauwe free jazz had hij geen enkele affiniteit, en dat gold ook voor het opkomende academisme. Het liefst speelde hij bekende standards en bij Amerikanen op toernee greep hij gretig de kans om mee te spelen. Nieuwe opnamen waren echter schaars, en na een mooie lp in 1979 met trombonist Jimmy Knepper, een collega uit de Mingus-tijd, vernam men in Nederland nauwelijks nog iets van hem.

Tot Hens Otter van het Nederlands Blazers Ensemble ter ere van Bunninks zestigste verjaardag op de proppen kwam met tien jaar oude opnamen met het Deense baswonder Niels Henning Orsted Pedersen, die als Live at the IJsbreker op een cd van BVHAAST verschenen. De tekst die Bunink vanuit het Franse Ardin als herinnering op het inlegvel schreef, tekent hem ten voeten uit: ,,Niels and I had never met and shook hands for the first time 15 minutes before going on stage. A quick, do you know? Yes no problem, and the repertoire had been ironed out. Isn't it Romantic?''

De zwervende jazzpianist Floris Nico Bunink was een romanticus tegen de klippen op.