Opgewarmde oliebollen

Rotterdam heeft behalve een uitgestrekt proletariaat een klein, welgesteld bovenlaagje. Dat veel van die notabelen elkaar kennen, zoals in Deventer of Oldenzaal, is aannemelijk. Maar dat ze elkaar allemaal op de vijftigste verjaardag van één van hen tegen komen, inclusief de lokale maffiaboss en een zwerfboefje, lijkt me onwaarschijnlijk.

Alleen de dorpsgekken Jules Deelder en Carrie ontbraken in De 9 dagen van de gier. En zo begon de tot dan toe spannende politieserie af te dwalen. Als je alle spelers, die elkaar eerst niet allemaal kenden, bij elkaar ziet, wordt het een spelletje Cluedo.

De serie gaat over een uit de dierentuin ontsnapte gier die boven misdaadplekken cirkelt. De Amerikaanse drugsbestrijding speelt ook een rol. Rotterdam wordt vaak gefilmd vanuit de ogen van die gier. Op grond van die schitterende beelden zou ik er onmiddellijk heen willen verhuizen.

Wat is Rotterdam mooi vanuit de lucht en wat voegt die Erasmus-brug daar veel aan toe. Het is de meest verfilmde stad van Nederland geworden, elke week bij Pakhuis de Jong en in verschillende politieseries. Misschien dat dankzij de Rotterdamse filmsubsidies het toplaagje breder wordt, Tilburg bijvoorbeeld.

De 9 dagen van de gier kenmerkt zich door schitterende fotografie in scherp Ruysdaellicht en sterke acteurs, alleen vrees ik sinds gisteren voor het verdere verloop van het verhaal. Spijtig dat zo'n dure serie dwars door kerst en nieuwjaarsvakanties heen wordt uitgezonden als veel mensen andere bezigheden hebben. Dan hadden de netmanagers beter een serie kunnen nemen waar de afleveringen op zichzelf staan. Wie van deze serie een aflevering miste, heeft pech. Op de ingewikkelde site 9dagenvandegier.nl staat van alles maar ik heb tevergeefs gezocht naar een tekst met uitleg van het voorafgaande.

De netmanagers zijn überhaupt van slag af. De toekomstige netmanager van Net3, Matthijs van Nieuwkerk, zag ik met zijn flirterige pretoogjes in zijn eigen programma De Gids een beeld geven van 2001. Op nieuwjaarsavond. Wat smaakten die opgewarmde oliebollen zuur na een hele week van terugblikken. Ook Man bijt hond is een week te laat met hoogtepunten uit 2001 in Man beet hond.

Handig van minister Netelenbos om de NS-top te ontslaan als Hilversum en Den Haag met vakantie zijn. Wat kwam ze er gemakkelijk van af. Iedere journalist of politicus die wat van de NS wist, stond op de ski's. De Kamer stond achter haar, begreep ik. Het leek me een goed moment om de balans op te maken van gefaalde politieke illusies over concurrentie op het spoor. En hoe moet het nu verder? Kunnen de in de NS geparachuteerde partijgenoten van Netelenbos het even oplossen? Lijkt me bij uitstek een politieke kwestie waar de kiezer over moet meespreken. Maar er kwam geen enkele politicus in beeld behalve Netelenbos die met een onbewegelijk sfinx-gezicht antwoord gaf op de vragen. Nee, zij is niet verantwoordelijk, zei ze, want de NS is geen staatsbedrijf maar een verzelfstandigd bedrijf. Wel toevallig voor 100 procent in handen van de staat.

Margriet Brandsma van Het Journaal vroeg haar of ze het ontslag had voltrokken met het oog op de komende verkiezingen. Vind ik zo'n flauwe kalendervraag, altijd goed deze maanden, voor als je niks anders weet. De politicus kan altijd ontkennen: ,,nee `t was hard nodig.''

Margriet Vrooman van Nova vroeg aan Netelenbos of ze vond dat ze ook zelf fouten had gemaakt. Nee, natuurlijk niet. Bij Netwerk mocht vakbondsbestuurder Van Kan zijn hart luchten. Hoe zat het met de sabotage van spoorwerkers? Van Kan trok een beledigd gezicht: ,,Het personeel valt niets te verwijten.''

Daar had de brave Frank du Mosch niet van terug. De sabotage door Amsterdamse spoor-autonomen is nooit goed journalistiek uitgezocht. Land zonder oppositie. Du Mosch schudde met Van Kan het hoofd: politiek gemotiveerd, dat ontslag door Netelenbos. En politiek moeten we niet hebben in dit land. Op wie moet ik stemmen om de trein op tijd te laten rijden? Op de Kamer die achter Netelenbos staat? Den Haag heeft een dun bovenlaagje en ze schijnen elkaar daar allemaal te kennen.