Argentinië moet duidelijke keuzes maken

Argentinië lijkt zich eindelijk neer te leggen bij het onvermijdelijke. De peso staat blijkbaar op het punt te worden gedevalueerd. Maar zelfs nu lijkt het land een halfslachtige oplossing na te streven: het wil de peso op een lager niveau een vaste wisselkoers geven ten opzichte van een mandje valuta's, in plaats van alleen maar de dollar.

Argentinië heeft zeker een concurrerender munt nodig om zijn economie nieuw leven in te blazen. De relevante maatstaf voor zijn concurrentiekracht is niet alleen de dollar. Brazilië is een veel belangrijker handelspartner dan de VS. Maar waarom moet de peso zo nodig een vaste koers hebben? Dat leidt waarschijnlijk toch tot niets. Nu het vertrouwen is verdwenen, heeft het land niet genoeg valutareserves om welk niveau van de peso dan ook te verdedigen. Een mislukte poging om de peso opnieuw vast te pinnen zou slechts de geloofwaardigheid van de nieuwe president Eduardo Duhalde ondermijnen. Het is veel beter om de wisselkoers van de munt los te laten.

Het laten zweven of devalueren van de peso zal niet makkelijk zijn. Tien jaar lang vasthouden aan een vaste wisselkoers heeft het land opgezadeld met een berg in dollars genoteerde schuld, niet alleen van de overheid, maar ook van de privé-sector. Rond de 70 procent van alle leningen is in dollars. Als de peso een derde zou dalen, zou de effectieve waarde van al deze hypotheken, autoleningen en saldo-overschrijdingen met 50 procent toenemen. Dan zou niet alleen de overheid haar schulden niet meer kunnen betalen, maar ook de privé-sector.

Een schijnbaar handige oplossing voor dit probleem, die naar verluidt door Duhalde's medewerkers wordt bestudeerd, is het omzetten van dollarschulden in peso's. Een dergelijke maatregel zou inderdaad de privé-sector uit de brand kunnen helpen, maar in feite het probleem slechts verschuiven naar de banken. Want de banken hebben zelf enorme hoeveelheden dollars moeten lenen om dollarleningen aan hun klanten te kunnen verstrekken. Als die klanten hen plotseling in peso's in plaats van dollars mogen terugbetalen, hebben ze niet genoeg dollars meer om hun eigen leningen af te lossen. Het banksysteem zou dan kunnen instorten. Argentinië ontkomt dus niet aan een vervelende schuldsaneringsoperatie.

Dat is bovendien niet het enige probleem. Eén van de risico's van het loslaten van de vaste wisselkoers is dat het land weer net als vroeger ten prooi kan vallen aan hyperinflatie. De vaste wisselkoers vormde een stevige rem op het aantal peso's dat bijgedrukt kon worden. Een beetje inflatie kan echter geen kwaad, want het is hard nodig meer geld in het systeem te pompen. De uitdaging is ervoor te zorgen dat de inflatie niet uit de hand loopt. Dat vereist een strakke begrotingsdiscipline, iets waar het land in het verleden nooit toe in staat is gewest.

Duhalde is misschien niet de meest voor de hand liggende figuur om zo'n beleid uit te voeren. Hij is een linkse populist, die grote schulden heeft gemaakt toen hij gouverneur was van de provincie Buenos Aires. Het verarmde land smeekt om maatregelen die op korte termijn de pijn verzachten. Maar als Duhalde slim is, bewijst hij slechts lippendienst aan deze smeekbedes. Anders zal een toch al zeer moeilijke situatie nog verder verslechteren.

Onder redactie van Hugo Dixon. Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com. Vertaling Menno Grootveld