PvdA Amsterdam stoeit over kieslijst

De kandidatenlijst van de Amsterdamse PvdA voor de verkiezingen van 2002 is niet zonder moeite tot stand gekomen. Gisteren werd geduwd en getrokken en definitief geplaatst.

Op nummer één van de kieslijst van de Amsterdamse PvdA werd gisteren in de Tijgerzaal van Artis, zonder tegenkandidaat en onder denderend applaus van de massaal toegestroomde leden, Tweede-Kamerlid Rob Oudkerk gekozen. En onder zo mogelijk nog denderender applaus werd Hannah Belliot, nu nog stadsdeelvoorzitter van Zuidoost, op plaats twee gezet.

De kandidaatstellingscommis-

sie, onder leiding van politicoloog J. de Beus, had beroering veroorzaakt in de lokale PvdA. Toen de commissie in oktober haar conceptlijst presenteerde bleek raadslid Tjalling Halbertsma op nummer drie te staan en daarmee de zittende wethouders Bea Irik en Duco Stadig te hebben gepasseerd. De wethouders had De Beus op respectievelijk acht en vijf gezet.

Dit bleek gisteravond zeer tegen de zin van de leden te zijn. Stadig werd zelfs voor de tweede plaats naar voren geschoven, maar tegen Belliot wilde hij niet in het strijdperk treden. Het grote gevecht ging dus om plaats drie. Hier werd het advies van de kandidatencommissie terzijde geschoven. Niet het door de commissie naar voren geschoven raadslid Halbertsma (sinds 1998 woordvoerder financiën) werd gekozen, maar zittend wethouder Stadig (Ruimtelijke Ordening). Irik, zittend wethouder Zorg en GVB, zou het daarop moeten opnemen tegen Halbertsma om de vierde plaats, maar zij hield de eer aan zichzelf en trok zich ter plekke terug uit de gemeentepolitiek.

De Beus was daaraan voorafgaand fel onder vuur genomen. Vooral de afwezigheid van een Turkse kandidaat op de lijst werd hem in diverse bewoordingen erg kwalijk genomen. Weliswaar was etnisch Nederland prominent vertegenwoordigd met op twee de Surinaamse Belliot, de Marokkaanse Fatima Elatik op zeven en de Ghanese Amma Asante op 10. Maar, zo werd gisteren bij herhaling gezegd: geen Turk voor Amsterdam, dat kon de partij toch niet maken. Volgens Ayhan Yalin was de kandidatenlijst een achteruitgang op etnisch gebied.

De Beus herhaalde zijn argument: de beoogde Turkse kandidaat, Haci Karacaer, is gelieerd aan de moskee-organisatie Milli Görüs en de partij wist niet wat en wie ze met hem in huis zou halen. ,,Het is fijn wanneer mensen zich kunnen herkennen in een bevolkingsgroep'', zei de Beus, maar daar gaat het niet alleen om in de politiek. Hij benadrukt dat Karacaer zelf een voortreffelijke kandidaat was geweest.

De Beus werd ook op de vingers getikt waar het Halbertsma betrof. Vlak na de tegenkandidaatsstelling herhaalde hij dat Halbertsma ,,een uitstekend financieel woordvoerder'' was en zeker in staat moest worden geacht de grote projecten van de stad goed te begeleiden. Maar wethouder Stadig passeren ging velen te ver. Meer dan eens werd de vergelijking met de grote Amsterdamse wethouder Wibaut gemaakt. Nederland zou Nederland niet zijn wanneer aan de vooravond van Sinterklaas niet werd gerijmd, dus schalde door de zaal: ,,Kiest u niet voor Duco Stadig, dan is de hemel ons genadig.''

Een vrouw die begon te zeggen dat ze geen lid was, werd massaal weggehoond. Ook Bernadette de Wit, publiciste en criticaster van de `zwarte politiek' in Zuidoost, werd tot zwijgen gebracht. Zij mocht geen kanttekeningen zetten bij het bestuurlijke gewicht van de nummer twee: ,,Belliot, ben je wel toe aan een wethouderschap?'' De Tijgerzaal, waarin zich opvallend veel zwarte PvdA-leden bevonden, antwoordde met een ieder tegengeluid dempend boegeroep.