Lol is verplicht

Het kan dat ik late night niet zo fris meer ben. De zware teksten van het als luchtig bedoelde Studio 2 om kwart voor elf 's avonds waaien langs me heen. De presentatoren spannen zich zo hard in om tegelijkertijd lappen tekst spontaan voor te lezen én tegen elkaar te lachen én verplichte lolletjes te verkopen én in de camera te kijken én gasten te interviewen. Van zoveel houterigheid door ervaren presentatoren krijg ik vervangende faalangst. Ze zijn als acteurs die met het papier op schoot voor het eerst een toneelstuk repeteren. Beleefd luistert Koos Postema naar de medepresentatrice die zegt dat hij nog een film over de oude jazz-ster Kid Dynamite kan gaan zien. ,,Mooi'', zegt hij afwezig en hij begint zonder overgang aan een nieuw onderwerp: ,,Bier op wijn geeft venijn en wijn na bier geeft plezier...''

Studio 2 is een doorwrocht compromis, typisch publieke omroep. Zelf kan de TROS het niet produceren dus is de productiemaatschappij van Ivo Niehe in de arm genomen. Omdat niemand tussen al dat opdringerige talent durft te kiezen moeten vier presentatieduo's uit acht bloedgroepen maximaal drie uitzendingen per week onder elkaar verdelen. Dan raken ze nooit op elkaar ingespeeld en krijgt het geheel nooit smoel.

Het zou Met het Oog op Morgen op tv worden maar om te beginnen is het niet live. Tussen zes en zeven uur 's avonds wordt het al opgenomen, als ,,de kranten van morgen'' nog lang niet klaar zijn. Dus moet de redactie 's middags aan de kranten vragen waar ze de volgende dag misschien mee openen. Verder lezen de presentatoren voor uit de oudpapierbak met eindeloos lange citaten van grote denkers als Theo van Gogh.

Belegen weetjes komen aan de orde, fait divers van hoofdzakelijk 45-plus-amusement en de leukste tv-fragmenten uit het buitenland. In de beeldselectie blinkt Niehe uit. Die keur van fragmenten zou genoeg moeten zijn om een beter, want simpeler halfuurtje te vullen. Eergisteren een ludieke Italiaan die zich bij camera-standups van televisieverslaggevers in Rome in beeld dringt met een condoom tussen de vingers. Verscheidene van die incidenten achter elkaar werden getoond. Soms werd de verstoorder geslagen, soms werd hij bedankt door de journalist. De Italiaan zag er uit als een jongere, langharige versie van de CDA'er Maxime Verhagen en hij vertelde met veel theoretisch aplomb over ,,de ruimte tussen verslaggever en publiek'' die hij benutte. Die avond liet Ivo Niehe ook een groot concert van Lee Towers te zien met enorme lichteffecten, dolby-systeem, the whole works. Towers had daar anderhalf miljoen gulden van zijn eigen geld in gestoken. Niehe, niet wars van het helpen van een ster aan klandizie, zei dat een omroep dat maar eens moest uitzenden.

Om het risico op spontaniteit te minimaliseren zitten de gasten van Studio 2 niet aan tafel maar worden ze via een televerbinding geïnterviewd. En er is altijd een columnist die door een televerbinding vanuit een belendende kamer leuk moet doen.

Gisteren mocht de Rotterdamse columniste Carrie vanuit haar zitbank haar autobiografische roman voor de camera aanprijzen. Over de relatie met haar conservatieve, blanke vader. Ze kan goed spellen, want ze scoorde hoog in het Groot Dictee van de Nederlandse taal, maar verder heb ik haar nooit op een originele uitspraak betrapt. Toch is zij in Hilversum een graag geziene gast. Niehes ideale volksvrouw, verkleed als Mien Dobbelsteen maar dan met open decolleté en vuurrood geverfd haar. Parmantig en zelfgenoegzaam praat ze plat Rotterdams maar volgens haar autobiografie is ze in een nette Utrechtse wijk geboren. Ze is maatschappelijk werkster, hééil erg linksj en progressief. Haar oude vrienden zijn rechts geworde want ze zitten met de kont op het pluusj vastgeroest. Carrie zit daarentegen nog helemaal in die onderkant van de sjàmeleiving en vindt dat we ,,het met mekàr moete doen''. Ze koesterde vroeger zelfs sympathie voor de Duitse terreurgroep Rote Armee Fraktion maar ze was tegen het geweld dat ze pleegden. ,,Dat is waar ik ze kwijt raakte'', zei ze. Als het sympathiseren met de NSB, maar dan zonder het nationaal socialisme. En zo zwatelde dat door.

    • Maarten Huygen