Geen suikerspin

Was de Amsterdamse Helmersbuurt een jaar of tien geleden nog een wijk waar junkies en alcoholisten rondliepen en er zo nu en dan een tv door het raam vloog, inmiddels is het een keurig stadsdeel aan het worden. Meer dan drie ton doen de kleine, tochtige en gehorige huizen in de Helmers- en Constantijn Huygensstraten nu en de mensen blijven komen. Van buiten de stad vooral en met dikke portemonnee.

Het winkel- en uitgaansaanbod veranderde mee met deze nieuwe populatie. Het aantal geboorte- en kinderwinkels en traiteurs groeide explosief, er kwam een Albert Heijn en een filiaal van de beste videotheek van de hoofdstad (Movie Center). Bovendien kwamen er nieuwe cafés die al snel populair werden.

De buurt kende tot voor kort in elk geval één constante: De Koperen Pan. Een familierestaurant waar de naam voorbode was van de afschuwelijke inrichting. De stoffige cactussen in de vensterbanken nodigden niet uit om er te gaan eten. Maar wie naam en cactussen weerstreefde, merkte dat het eten er prima en goedkoop was. Je zag er veel buurtbewoners.

Toch verdween het restaurant. Het maakte plaats voor café-restaurant Zouk waar je ook kunt lunchen. Zouk werd, in navolging van de andere pas geopende uitgaansgelegenheden in de Helmersbuurt, al snel erg geliefd. Wie op vrijdag om kwart over zeven binnenkomt, moet al gauw een uur wachten op een tafel - reserveren kan niet.

Zouk is geen slecht alternatief voor De Koperen Pan. Ook al is de akoestiek abominabel (een gesprek is op vrijdagavond-borrelavond vrijwel onmogelijk), laat de ventilatie te wensen over en is de muziek er vrij vreselijk: ze draaien een soort jazzy lounge die te sterk aan muzak doet denken. De aankleding daarentegen is een enorme verbetering. Oranje tl-balkjes hangen in een soort kroonluchter, de muren zijn rood. Langs de wand staat een houten kerkbank. De eveneens houten tafels en stoelen zijn eenvoudig, maar comfortabel. Wanneer je bij Zouk langsloopt en door de grote ramen naar binnen kijkt, wil je naar binnen.

Het eten is eveneens goed en weliswaar duurder dan bij De Koperen Pan, maar nog altijd betaalbaar. En de porties zijn groot. Voorgerechten als een romig gevulde reuzenchampignon en een visplankje met gamba's en gerookte paling kosten ƒ15, hoofdgerechten als Thaise vissoep en gevulde aubergine tussen de ƒ25 en ƒ30, nagerechten rond de ƒ12,50. Eigenlijk is alleen op die toetjes wat aan te merken. Was het passievruchtijs lekker zoet en zacht, het sinaasappellimoenijs smaakte vooral naar water. Maar wellicht hadden we pech; de aankleding die het wellicht had afgemaakt, een suikerspin, was op. Wel weer goed: betalen hoefden we dit gerecht niet.

Niet alleen in dat opzicht is de service in Zouk prima. De bediening, mooi hip gekleed, is er persoonlijk, de serveersters zijn lief, zelfs tegen de meest bijdehante dronkelappen (overigens niet dezelfde die tien jaar geleden de buurt onveilig maakten, maar van die dronkelappen met geld). Ze zijn snel, ook al is het heel druk.

Zo leuk en ongedwongen als het personeel, zo anders is het publiek. Zouk wordt vooral bezocht door twintigers en dertigers, corpsachtig, beetje modern gekleed maar toch ouwelijk. Ze komen waarschijnlijk net uit kantoor, bank of internetbedrijf. Ze staan in groepjes te roken en te drinken.

Na het eten vertrekken we naar een paar blokken verderop, richting Leidseplein, want voor het spannende uitgaansvuurwerk hoef je in de Helmersbuurt nu echt niet meer te zijn.