Huismoeder Swinton verleid door fatale man

The Reckless Moment heet de `film noir' die Max Ophüls in 1949 baseerde op de roman The Blank Wall van Elizabeth Sanxay Holding. Boek en film werden object van feministische studie, omdat het noir-principe omgedraaid was: de vrouwelijke hoofdpersoon, een huisvrouw (Joan Bennett), wordt verleid door een homme fatal (James Mason), die haar in eerste instantie komt chanteren met het liefdsleven van haar minderjarige dochter Bea.

Het onafhankelijke Amerikaanse regisseursduo Scott McGehee en David Siegel bewezen in 1993 met de zwart-wit-film Suture geïnteresseerd te zijn in het verdraaien van de conventies van het film noir-genre. Hun nieuwe versie van The Blank Wall heet The Deep End en heeft nog steeds een huisvrouw (Tilda Swinton) en een chanteur (E.R.-acteur Goran Visjnic) in de hoofdrollen, maar de dochter Bea is tienerzoon Beau geworden, verleid door een oudere nachtclubeigenaar. Moeder mag de rommel weer eens opruimen, wanneer de afperser op de proppen komt met een video van zoonlief in bed met diens onder verdachte omstandigheden aan zijn einde gekomen minnaar.

The Deep End maakt net als destijds The Reckless Moment goed-melodramatisch gebruik van de overeenkomst tussen de huishoudelijke taken van de moeder en haar eveneens zwijgend uitgevoerde, stiekeme pogingen om de misstappen van haar kind te verbergen, zoals zeulen met een lijk, geld aftroggelen van banken en onderhandelen met booswichten. De homoseksuele factor was waarschijnlijk een noodzakelijke verandering om te motiveren waarom moeder en zoon niet met elkaar kunnen communiceren. Bovendien motiveren McGehee en Siegel zo de kloof tussen de pragmatische moeder en de rigide mannenwereld van haar echtgenoot – kapitein van een vliegdekschip, en een filmlang afwezig – en inwonende schoonvader. Het ergste wat zou kunnen gebeuren is dat vader en opa erachter komen!

Swinton, zelf dochter van een Schotse beroepsmilitair, geeft in de film op gegeven moment haar eigen geboortedatum op. Haar rol, die door alle geheimhouding noodgedwongen meer met de camera communiceert dan met haar omgeving, is het beste van een film met een nogal academisch-bestudeerde vormgeving. Het blauwe water van Lake Tahoe suggereert stille gronden, evenals de andere primaire kleuren voor Huis (bruin) en Hartstocht (rood). Uiteindelijk is ook The Deep End niet meer dan een gewone, voorspelbare genrefilm, met een bijzondere ster (uit de films van Derek Jarman en Orlando) en regisseurs die hun filmgeschiedenis kennen.

The Deep End. Regie: Scott McGehee en David Siegel. Met: Tilda Swinton, Goran Visjnic, Jonathan Tucker, Raymond Barry, Josh Lucas, Peter Donat. In 10 bioscopen.