Is Ruud Gullit sterfelijk?

,,Ruud Gullit is een fan van onze zender'', sprak de programmadirecteur van Yorin vorige week fier op een persbijeenkomst. ,,Hij heeft een jonge vrouw en kijkt zelf ook veel naar Yorin.''

Ik stelde het me voor en zag ze daar zitten, met z'n tweeën op de bank: Estelle Cruijff en Ruud Gullit. De één een levende voetballegende, de ander het nichtje van een levende voetballegende. Twee door een god aangeraakte wezens. Maar dus ook kijkend naar Yorin. Het voormalige Veronica.

Het wrong.

Ik had het niet willen weten, van de man die Nederland in 1988 samen met Marco van Basten naar de Europese Titel kopte. Die de ster was van heel Italië, verrassend witty BBC-commentator en die Chelsea aan de top bracht.

Natuurlijk, ik wist ook dat Gullit vader is van zes kinderen bij drie vrouwen, dat hij flopte als zanger en uiteindelijk ook als trainer in Engeland. Maar het was alsof dát erbij hoorde. Bij die status van een door een god aangeraakte. Maar dat hij met Estelle wel eens naar Yorin keek...

Maar de grootste schok moest nog komen. Namelijk, dat Ruud Gullit, de zwarte tulp van Oranje, op zoek is naar een nieuwe carrière. Dat hij een beugeltje draagt om zijn gebit te corrigeren. En dat hij tijdens korte ontmoetingen met de pers eigenlijk alleen maar clichés debiteert als: ,,Je moet je hart volgen'' en: ,,Je moet plezier hebben in wat je doet''. Dat Ruud Gullit televisie-interviewer is, nu.

Want dat doet hij tegenwoordig. Hij reist met een cameraploeg de wereld over om beroemdheden te interviewen. Beroemdheden die, net als hijzelf, veel geld verdienen met een talent dat niemand anders heeft. Vanavond is zijn ontmoeting met Ruby Wax te zien. De vier volgende weken komen arrenbie-zanger Craig David, Victoria `Posh Spice' Beckham en, voorlopig laatste, Nelson Mandela aan bod.

Natuurlijk kan hij het. De ontmoeting met Ruby Wax is bij vlagen heel boeiend. Wax vertelt over de problematische relatie met haar ouders die de holocaust overleefden. En hoe zij haar dwongen te ,,vluchten'' naar Engeland en altijd obsessief grappig te zijn. Gullit laat haar vertellen dat Amerikanen geen ironie hebben. En dat Wax daarom nooit haar programma in de VS zou kunnen maken. En Ruud Gullit laat ons zien dat hij heel ontspannen kan zijn met camera's om zich heen, terwijl hij een chagrijnige beroemdheid over moeilijke onderwerpen moet laten praten met op de achtergrond tientallen grimeurs, persoonlijke managers en aanverwante pains in the asses die hem het werk schier onmogelijk maken.

Petje af.

Maar het zou toch eigenlijk niet moeten mogen, allemaal. Ruud Gullit zou toch gewoon een monument moeten krijgen op de Dam waarin hij ongestoord met Estelle zijn laatste dagen kan slijten. Een permanente etalage in de Bijenkorf bijvoorbeeld, of een verdieping in het Paleis.

Ruud Gullit zou op een persbijeenkomst toch niet gevraagd mogen worden wanneer hij nu eindelijk eens een afscheidswedstrijd krijgt (,,dat vind ik veel te sentimenteel'') of hij bondscoach wil worden of Ajax misschien (,,als het op mijn pad komt zal ik erover gaan nadenken'').

,,Je moet gewoon `hup' wat anders gaan doen, doorgaan met leven'', stelt Gullit zelf.

Hoezo leven? Legenden leven noch sterven. They just fade away.

Of zou Ruud Gullit toch sterfelijk zijn?

Gullit, Yorin, 21.40-22.15u.

    • Japke-d. Bouma