Jarrett en Mehldau

Keith Jarret en Brad Mehldau schelen 25 jaar maar hebben met elkaar gemeen dat ze als piano-solist neigen naar ongebreidelde romantiek. Misschien wel daarom leiden ze ook allebei een degelijk trio met bas en drums. Bij Keith Jarrett (1945) waren het – nog afgezien van zijn J.S. Bach-interpretaties – decennia lang gescheiden werelden: zijn solo- en zijn trio-muziek. In zijn eentje speelde hij op een extatische manier wat God hem ingaf, maar samen met bassist Gary Peacock en drummer Jack DeJohnette voornamelijk standards uit The Great American Songbook. Voor de ene luisteraar was er Jarrett, de bevlogen piano-fantast, voor een ander Jarrett de bekwame verhalenverteller.

Op de trio-cd Inside Out, vorig jaar vastgelegd in de Londense Royal Festival Hall, komen komen de sporen echter bij elkaar. Alleen de toegift is een standard, de andere vier stukken zijn improvisaties naar voorbeeld van zijn vroegere solo-concerten: gewoon beginnen en maar zien wat er uitkomt. In From The Body en het titelstuk is dat gezien de lengte niet zo veel, maar het relatief korte Riot is spannend, op het broeierige af: goed voor wie Jarrett langdurig in de blues wil horen.

De standards die Jarrett nu eens links laat liggen, worden door Brad Mehldau (1970) onder handen genomen op de dubbel-cd Progression, opgenomen in de New Yorkse Village Vanguard. Liedjes als Alone together, Cry me a River en Secret Love: welke oudere jongere kent ze niet van Frank Sinatra, Peggy Lee of Doris Day?

Dat bassist Larry Grenadier en drummer Jorge Rossey ingehoudener klinken dan Jarretts begeleiders past bij Mehldau's toucher dat bijna consequent mezzo-forte is. De aandacht verslapt daardoor wel eens, te meer daar ook hij voor alles ruim de tijd neemt. Dat geldt ook voor Mehldau's hoes-essay, vijftien keer zo lang als dit stukje.

Keith Jarret Trio: Inside Out (ECM 1780). Distr. Universal.

Brad Mehldau Trio: Progression (Warner Bros 9362-48005). Distr. Warner.