Aan mij ligt 't niet

Buitenhof had de vrouw die opdracht had gegeven tot het onderzoek waaruit blijkt dat vrouwen de top van het bedrijfsleven steeds meer mijden. ,,Is dat niet zorgelijk?'', werd haar gevraagd. ,,Nou ik ben eigenlijk veel positiever dan uit dat rapport naar voren komt'', antwoordde ze. Haar cliënten, grote multinationals en ministeries, doen wel hun best. Zij kon alleen over haar cliënten praten, zei ze, maar ze wist wel dat die ,,een positieve uitzondering'' zijn op de andere bedrijven. Mijn bedrijven niet, maar de andere.

Onthoudt dus haar naam, HH directeuren, als u graag een preekje aanhoort over uw eigen mannelijke aanwezigheid. Ze heet L. Venekamp en haar toko is Opportunity in bedrijf. Bij door haar onderzochte bedrijven zijn de vrouwen in het middenkader even ambitieus als de mannen. Er moet nog veel meer onderzoek worden gedaan naar de ambities van vrouwen, vond ze. Ik voorspel meer voorpaginanieuws, percentages, onderzoeken en nog meer ongunstige vergelijkingen met het buitenland en gemiste opportunities waar we onszelf mee kunnen geselen.

Staatssecretaris Annelies Verstand is er inmiddels achter dat het ook heeft te maken met ambities van Nederlandse vrouwen die kinderzorg niet graag uitbesteden. Een paar weken eerder had ik Verstand in Rondom Tien zien discussiëren met hoogopgeleide huisvrouwen die niet buitenshuis wilden werken. Zij was het niet met hen eens. In Buitenhof miste ik vrouwelijke ervaringsdeskundigen. Zo'n debatje draait anders altijd dezelfde cirkel van luchtige onderzoekjes, klachten en oplossingen – ook in het Lagerhuis afgelopen zaterdag. Voor kinderen zorgen is een bewuste keuze, jamaar mannen moeten die keuze ook es maken (applaus), en er is te weinig kinderopvang (bis), de bedrijfstop is een old boys network.

Verstand noemde nog de ,,beschikbaarheidscultuur'' aan de top, het altijd aanwezig moeten zijn. Hoeft dus niet. Het wachten is op de eerste parttime lijsttrekker voor haar partij, D66. Als je minder zetels haalt, kun je meteen alle partijfuncties parttime maken. Of moeten we voor parttimers de kiesdrempel verlagen? Stof voor de volgende debatronde.

Deelnemers aan de oeverloosheid poseren met standpunten, even nobel als onuitvoerbaar. Dan is een ervaringsdeskundige van belang. Anders is iedereen het met elkaar eens en waarom gebeurt er dan niks? In Het Lagerhuis vond Marcel van Dam dat vrouwen massaal in de overheidstop moeten worden toegelaten als ze niet genoeg tijd hebben voor de felle concurrentie in het bedrijfsleven. In Zweden is wel 80 procent van de overheidstop vrouw, zei hij. Zweden als lichtend voorbeeld voor Nederland, die dooddoener ben ik al twintig jaar niet meer tegengekomen.

Een andere deelnemer had zelf een vrouw gesproken en die had hem gezegd dat andere vrouwen niet hogerop solliciteren. Dat is de discussievariant: ,,Aan mij ligt het niet.'' Je verdedigt dan een standpunt dat sommigen misschien reactionair vinden en schrijft dat toe aan een ander. Zo vielen er bij Het Lagerhuis warme woorden voor de verbreding van het debat door Pim Fortuyn waar anderen op zouden kunnen stemmen. Slechts één deelnemer verdedigde het programma voor Leefbaar Nederland. Bij het Jongeren Lagerhuis vroeg moderator Paul Witteman na een felle discussie over drugs wie er wel eens xtc had gebruikt. Niemand stak de vinger op.

Dat ,,aan mij ligt het niet'', of ,,u hoort het mij niet zeggen'' is ook te horen bij allochtonenkwesties. Je laat iets vallen en distantieert je er dan van. De Leugen regeert had vrijdag de verkrachtingszaak in de Amsterdamse Westerparkbuurt onder handen die ,,in de doofpot'' zou zijn gegaan. Deze zaak heeft niets met allochtone geaardheid te maken – daar is de afkomst van de daders te gemengd voor – maar toch meende de gast Andries Knevel dat de doofpot zou bijdragen ,,aan die vruchtbare humuslaag dat de mensen denken dat er toch iets aan de hand is met die allochtonen''. Henk Krol, hoofdredacteur van de GayKrant viel hem bij: ,,We verwerpen het allemaal, maar het is toch het gevoel dat blijft hangen.''