Shannons accordeon zingt als een mens

Het curriculum van de Ierse accordeoniste Sharon Shannon ziet eruit als de droom van elke folkmuzikant met pop-aspiraties. Ze toerde met The Waterboys, nam haar eerste plaat op in de studio van U2, speelde met Steve Earle en liet Jackson Browne een nummer op haar album The Diamond Mountain Sessions zingen.

Haar Ierse sterstatus na verscheidene gouden platen lijkt in tegenspraak met haar bescheiden aanwezigheid op het podium, want Shannon neemt veelal genoegen met een rol als gangmaakster op de achtergrond. Terwijl het cliché luidt dat de Ieren een volk van enthousiaste zangers zijn, kiest Shannon bewust voor instrumentale muziek, die ze zittend op een stoel en zonder nadruk op haar persoon ten gehore brengt.

Met ingetogen precisie brachten Shannon en band hun zeldzaam pure folkmuziek voor een in eerste instantie afwachtend Paradiso. Het werd geen jolige avond zoals bij The Pogues of een ander dronkenmansorkest, maar uiteindelijk schiep Sharon Shannon een uitbundige sfeer met muziek uit traditionele en hedendaagse bronnen, waarbij ze de knoppen van haar trekharmonica afwisselde met een losjes uit de pols bespeelde fiddle of een frivole tinwhistle. Alle aandacht ging uit naar haar samenspel met de staande bas, soepel akkoordenwerk van gitarist Jim Murray en banjo en mandoline van zus Mary Shannon.

Sharon Shannon kon haar accordeon soms klaaglijk laten zingen, als een menselijke stem die om woorden verlegen zat. De herhaling van thema's die folkmuziek eigen is, werd doorbroken met opzwepende modulaties. Er mocht gedanst worden, hoewel dat voor de meeste stijve Hollanders teveel vergde. Sharon Shannon en band zouden eigenlijk het best tot hun recht komen in een levendige Ierse pub, maar de kwaliteit van hun muziek gebiedt dat ze de komende dagen een reeks strenge theaters aandoen. Dat wordt dansen in de gangpaden.

Concert: Sharon Shannon. Gehoord: 22/11 Paradiso, Amsterdam. Tournee t/m 2/12.

    • Jan Vollaard