Zedenzaken

De verkrachtingszaak in de Amsterdamse Westerparkbuurt laat zien dat journalisten meer in de heilstaat geloven dan de overheid. De stadsdeelraad zou een verkrachting van een zwakzinnig meisje door veertien jongens ,,in de doofpot'' hebben gestopt. De pleegouders klaagden hun nood bij De Telegraaf. Het ging om de ontvlambare combinatie van seksueel misbruik en ,,het niet willen stigmatiseren'' van de overwegend allochtone daders door het deelraadsbestuur.

Bij ,,in de doofpot'' denk ik aan stil houden om geen actie te hoeven ondernemen. Maar hier gaat het juist om het tegendeel. De jongens zijn bestraft, voorzover dat bij minderjarige verdachten mogelijk is, en de stadsdeelraad heeft veel te veel hulpverleners ingeschakeld. Maar herstel van de harmonieuze toestand van voor de verkrachting kan natuurlijk niet. Het slachtoffer was er voor de verkrachting al slecht aan toe. Ze woonde bij haar tante omdat haar moeder was vermoord en haar vader zelfmoord had gepleegd, hoorde ik bij Nova. Helaas komt verkrachting van zwakzinnige meisjes vaak voor, zelfs door hulpverleners in inrichtingen, dus de gruwelijke misdaad van die veertien jongens was niet etnisch bepaald. Als veertien jongens uit de buurt worden vervolgd of aangepakt, krijg je ruzie. En die ,,doofpot'' wordt vaker gebruikt ter bescherming van minderjarige daders en beschaamde verkrachtingsslachtoffers. Meerderjarige verdachten staan gewoon op de publieke rol van de rechtbank.

De pleegouders van het slachtoffer werden maandag geïnterviewd in Nova. Het kind was uit huis geplaatst en ze wilden het terug. Dat is dus de oorzaak dat ze naar De Telegraaf liepen, niet hun ergernis over ,,de doofpot''. Zo'n interview is eenzijdig en de andere kant krijg je niet te zien omdat hulpverleners om privacy-redenen niet mogen onthullen waarom ze tot uithuisplaatsing hebben besloten. Ik vraag me af waarom deze ouders een zwakzinnig, dus kwetsbaar kind uren zonder toezicht over straat lieten zwerven.

Zo'n gesprek wekt de indruk dat hulpverleners het slachtoffer weer gelukkig kunnen maken, zodat het terug kan naar de pleegouders. Meestal loopt het niet zo goed af. De publieke schuldbekentenis van de deelraadburgemeester heeft de illusie van maakbaarheid versterkt. Bij de volgende zaak wordt de faalangst van de overheid en daardoor de kans op mislukking alleen nog groter. Wij journalisten staan altijd aan de goede kant en eisen niets minder dan een perfecte afhandeling.

Was Nova niet in staat om een verhaal helemaal te onthullen, Willibrord Frequin is er nooit toe bereid. Die heeft een proces verloren om een zes jaar oud interview met seriemoordenaar Van E. alsnog uit te zenden. Van E. had toen gezegd dat hij na zijn tbs definitief was genezen, maar onlangs is hij weer opgepakt voor drie lustmoorden. De rechter had uitzending op verzoek van Van E. verboden en Frequin leek een beetje op ,,de vieze man'' toen hij zich in gekreukelde regenjas voor zijn programma voor de rechtbank liet interviewen, verlekkerd over zijn zedenzaak. ,,De rechter heeft gekozen voor het belang van de moordenaar en niet voor dat van de samenleving. Ik respecteer dat op geen enkele wijze, zoals u zult begrijpen'', zei hij gemaakt boos.

Beschuldigend ging hij de hulpverleners langs. ,,Nogmaals, het is een schok voor ons allemaal, maar een levenslange straf kennen we in Nederland niet'', zei een woordvoerder van de Van Mesdagkliniek. Een reclasseringsambtenaar verklaarde ,,dat wij blijkbaar niet in staat zijn met politie en met de gemeente om iets in te richten waardoor iemand beter bewaakt wordt. We kunnen het niet alleen.''

,,Jullie falen dus met zijn allen'', was de pronte conclusie van Frequin.

Voor Frequin bestaan alleen foute uitkomsten, maar hoe zit het met hemzelf? Een pleidooi voor levenslang voor alle serieverkrachters en lustmoordenaars durfde hij zelf niet aan, maar dat is de enige definitieve oplossing. Als Van E. nog steeds vast had gezeten en we leefden in de softe jaren zeventig, dan had hij vast op hoge toon vrijlating van Van E. geëist. Die had toch immers in een interview gezegd dat hij was genezen?

    • Maarten Huygen