Telling lies in America

Het recept voor een coming of age-film is redelijk eenvoudig. Een onsje loyaliteitsconflict, een paar scheppen minderwaardigheidscomplex, een flinke scheut gefrustreerde liefde, flink roeren onder de druppelsgewijze toevoeging van wat hormoonextract en een theelepel angstzweet, et voilà: het leven in een puberale notendop. Het is precies deze standaardprocedure die regisseur Guy Ferland volgde bij het maken van Telling Lies in America. De film is degelijk als een hotelcake uit het Margriet-kookboek, het enige dat Ferland zelf toevoegde is de nostalgische setting van het Ohio uit de vroege jaren zestig.

In die wereld van gepommadeerde kuiven en auto's zo groot als slagschepen hunkert Karchy Jonas naar een volwassen leven, gesneden op maat van de American Dream. In werkelijkheid is hij een loser. De door Brad Renfro gespeelde Jonas is een Hongaarse immigrant die de `th' niet kan uitspreken, genadeloos gepest wordt op school en geobsedeerd is door de veel oudere Diney met wie hij na schooltijd in een zuivelwinkel werkt.

Maar Karchy's leven verandert als hij onder de hoede komt van dj Billy Magic – Kevin Bacon, die voor de gelegenheid zijn stem een octaaf liet zakken tot gesmolten-chocolaniveau. Deze mooiprater noemt hem `Slick', trakteert hem op zijn eerste seksuele ervaring, laat hem rondrijden in zijn vuurrode Cadillac en stopt hem bankbiljetten van grote coupures toe.

In ruil daarvoor fungeert de minderjarige Karchy als tussenpersoon voor `payola' – de illegale betaling van platenmaatschappijen aan dj's om platen extra te pluggen. Als de FBI hem onder druk zet zijn idool te verraden, komt Karchy in gewetensnood.

Dat deze behandeling van grote thema's het aanzien waard is, is de verdienste van de acteurs. Renfro overtuigt als gefrustreerde underdog, hoewel hij wat explosiever had mogen zijn. Calista Flockhart (beter bekend als Ally McBeal) is in haar breekbare popperigheid goed gecast als onderwerp van puberale obsessie. Maar Kevin Bacon draagt de film. Moeiteloos laveert hij tussen leugenachtig gekonkel en brute eerlijkheid, en weet tegelijkertijd sympathie en afkeer op te wekken. In zijn spel is iets zichtbaar van de veel complexere tegenstrijdigheden waarmee de weg naar volwassenheid is geplaveid.

Telling lies in America (Guy Ferland, 1997, VS), vrijdag, Net5, 20.30-22.15u.

    • Edo Dijksterhuis