Een toiletstel van 149 delen

Máxima zal best even jaloers geweest zijn toen ze tijdens haar inburgeringslessen over de vaderlandse geschiedenis leerde dat haar voorgangster Emma helemaal niet op kennismakingstoernee hoefde toen ze als bruid van Willem III naar Nederland kwam. Emma kreeg simpelweg een `inburgeringskast', gevuld met wat literaire en wetenschappelijke werken, en een aantal foto's en prenten van bezienswaardigheden in Nederland. Niks handen schudden, baby's vasthouden en poseren voor molens.

Máxima zal ook troost kunnen putten uit het feit dat ze niet de enige uitverkorene van een Oranje-telg is over wie aanvankelijk commotie ontstond. Sterker nog, de tentoonstelling `Ja, ik wil' in de Nieuwe Kerk in Amsterdam, over de Oranje-huwelijken sinds 1791, leert dat er bijna altijd wel íets was dat ophef opleverde. Zo verbrak Charlotte van Groot-Brittannië in 1813 haar verloving met de latere Willem II omdat ze bij nader inzien toch geen zin had om in Nederland te wonen. En over het voorgenomen huwelijk van de latere Willem III met prinses Sophie van Wurtemberg ontstond een familierel omdat Willems moeder Anna Paulowna zich hevig verzette tegen zijn keuze: Sophie was namelijk Willems nicht. Het huwelijk werd toch gesloten, maar de problemen waren daarmee nog niet voorbij: de echtelieden waren niet gelukkig met elkaar en in 1855 scheidden ze van tafel en bed. Toen Sophie in 1877 in Huis ten Bosch stierf, werd ze volgens haar eigen wens opgebaard in haar trouwjurk, waarmee ze aangaf dat haar leven voor haar gevoel was geëindigd op haar huwelijksdag. Ook Willems tweede huwelijk, met Emma van Waldeck Piermont, verliep niet geruisloos: zijn twee zonen uit zijn eerdere huwelijk lieten uit protest verstek gaan bij de plechtigheid in het Duitse Arolsen.

Het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima kent verscheidene primeurs. Zo is de kroonprins de eerste mannelijke troonpretendent sinds 1791 die in eigen land trouwt. De eerdere Willems reisden respectievelijk naar Berlijn, St Petersburg, Stuttgart en Arolsen voor het ja-woord. En de Nieuwe Kerk in Amsterdam, veelvuldig gebruikt voor koninklijke inhuldigingen, zal voor het eerst als locatie dienen voor de kerkelijke inzegening van een Oranje-huwelijk.

De expositie is de ideale gelegenheid voor iedereen die er op 2 februari 2002 graag bij zou zijn, maar geen uitnodiging ontvangt. Je kunt hier de Gouden Koets zien (voor het eerst gebruikt tijdens het huwelijk van Wilhelmina en Hendrik, in 1901); er zijn korte filmpjes van de huwelijken van Juliana en Beatrix; en voor het eerst zijn de trouwjurken van de vier vorstinnen bij elkaar te zien. Als klap op de vuurpijl kun je even op de precieze plek gaan staan waar Willem-Alexander en Máxima elkaar het ja-woord zullen geven.

De tentoonstelling maakt nieuwsgierig naar de geschenken die het paar zal ontvangen. Een uitgebreid goudgerand servies, zoals Anna Paulowna meekreeg uit Rusland, is nog wel aardig als je deftige gasten te eten krijgt, maar je zal, zoals Sophie, een toiletstel bestaande uit 149 delen krijgen! Wat móét je met al die flacons, doosjes, schaaltjes en frutsels? En zullen ze een snelle auto krijgen, zoals Juliana en Bernhard van Wilhelmina? Hoe dan ook, het paar is gewaarschuwd: Beatrix en Claus waren in 1966 drie dagen bezig met het bezichtigen van al hun huwelijksgeschenken.