Zoetwaterpeuring

Europort 2001, Rai, 13-17 november 2001

Tweejaarlijks, deze maritieme vakbeurs, waar het voor de zoeker naar het ongedacht product even slikken is. Een kwestie van formaat en de aard der materialen: plaatijzer, staal, het grootste, harde werk. De glorie van de zeevaart is niet voor doetjes weggelegd, en afgezien van standmedewerkers type handelsreiziger (Europort is natuurlijk een marktterrein) lopen op de Rai-vloeren dan ook veel brede mannen met baarden rond, bonkige types op benen die de zeegang kennen. Ik zie het spreekwoordelijke, getatoeëerde anker op een brede onderarm en inderdaad, ook het kraaiennest van een zeilschip piept vanonder een matrozenhemd. Cliché of niet, naar waarheid genoteerd.

Europort bracht de nieuwste producten en diensten uit de sectoren binnenvaart, grote vaart, rederijen, scheepswerven, baggerwerk, offshore-industrie en natte aannemerij.

,,Natte aannemerij'' mompel ik, terwijl ik de stand van Schat-Harding BV binnenloop. De standmevrouw kijkt me even wonderlijk aan, maar begint dan onmiddellijk over de ARH 23 vlothaken van haar firma: ,,Voldoet aan de laatste SOLAS-standaarden, eenpersoons haakbehandeling, als het reddingsvlot het water raakt laat hij vanzelf los.''

,,Wat kost zo'n dingetje nou?'' vraag ik.

,,Krap achthonderd euro, maar er zit quantumkorting op. Hoeveel mag ik er voor u inpakken?''

Straks maar even terug, ik spoed me verder. Eerst verzeil ik in de stand van TU Delft, waar innovaties worden gepresenteerd op laad- en losgebied.

,,Een schip ligt nooit stil in de haven'', zegt de standstudent. ,,Dat vergeten de mensen wel eens. Altijd zijn er die hinderlijke golven.''

,,Wat zijn de belangrijkste hindereigenschappen van een golf?'' vraag ik. ,,Hoogte?''

De student schudt het hoofd.

,,Frequentie, voortplantingsrichting, die dingen. Maar de TU heeft onmiskenbaar een heel gave stap gezet in de oplossing van de deining.''

Gaaf, inderdaad. Onder de indruk ben ik ook van Econosto's nieuwe, complete programma van zoetwatermakers en warmtewisselaars.

,,Door verdamping en condensatie drinkwater peuren uit zee, tot zestig ton per etmaal'', zegt een trotse mevrouw. ,,En het klokje rond bewaakt door de salinometer.''

Mooi woord, mooi product. Hoe hermetisch in eerste instantie het vakmanschap op onbekende terreinen ook mag schijnen, al gauw slaat het enthousiasme over, dankzij de vonk der nieuwsgierigheid – de eerste voorwaarde voor de brede beursbezoeker. Zo sta ik even later geestdriftig de reserveonderdelen van het Russische bedrijf Bryansk te bewonderen, voor de lage-snelheids-dieselmachines-ter-zee – de pistonrok, de indicator cock en de lubricator. Van de Zweedse NV Hansson Pyrotech (sinds 1888, ook in familievuurwerk) is de lijnwerper Ikaros een fraai stuk: een collectebus met een trekker, als men deze bij windstilte overhaalt, schiet hij een lijn van 4 mm. 300 meter ver. Wonderschoon ook het kabelwerk van Marlow Ropes, trossen als de polypropylenen Nelson en Sturdee, of de polyester 3&8 Strand. Dempende producten als Noretex Noise control, tsja. Ik word ongeduldig. Komt dat ene product nog, het ongedachte? Misschien heb ik hem al gehad. De reddingsvlothaak ARH23? Nee, op mijn rondgang op de Europort sta ik ineens weer voor de Econosto-stand Zoetwaterpeuring uit zee: een oude droom verwerkelijkt, compleet met salinometer.

    • Atte Jongstra