Zacharias in de toverwereld van Claude Debussy

Volgens Debussy verdroeg de geheimzinnige ziel van een pop `niet makkelijk de flauwekul waarmee de menselijke ziel zo vaak wordt opgescheept'. Voor zijn enige dochtertje Chouchou componeerde hij zijn Children's Corner, zes miniaturen voor piano solo waarin speelgoedolifanten, een klein herdertje, een pop, dwarrelende sneewvlokjes en het negerpopje `Golliwogg' de hoofdrol spelen.

Al voert Children's Corner de luisteraar naar een delicate droomwereld waarin de wonderlijkste dingen tot leven komen, toch is de muziek allesbehalve kinderachtig. Ironisch verwijst Debussy's eerste miniatuur, Doctor Gradus ad Parnassum, naar de pedagogische etudes van Clementi, waarover zoveel kindervingers struikelen. Maar in zijn eigen muziek is tucht niet aan de orde. Bij Debussy draait alles om magie.

Pianist Christian Zacharias zag gisteravond in zijn recital in de serie `Meesterpianisten' in het Amsterdamse Concertgebouw tijdens zijn ontwapenende weergave van Debussy's Children's Corner af van alle `flauwekul' die kan ontstaan wanneer een pianist zijn persoonlijkheid uit elke noot van de partituur wil laten spreken.

Zacharias stelde zich met onnadrukkelijke expressiviteit open voor de betoverende wereld van de kinderziel. Zijn vloeiende spel was indrukwekkend puur van klank en zeldzaam uitgebalanceerd van stemvoering.

Ook in zijn interpretaties van Debussy's Images I en Images II opteerde Zacharias voor een soort `egoloze' beschouwelijkheid in het verklanken van Debussy's evocatieve taferelen, waarvan hij de sfeertekening trof met subtiele spanningsbogen en een weloverwogen variëteit aan klankkleuren en dynamische nuances. Mogelijk hadden Debussy's `beelden' nog aan kracht gewonnen als de uiterst integere, evenwichtige en toegewijde Zacharias zichzelf wat meer grilligheid zou hebben veroorloofd.

Maar in zijn schitterende weergave van 12 Sonates van Domenico Scarlatti bevond Zacharias zich zonder twijfel op de hoogste top van de Parnassus. De sonates klonken helder en fonkelend als bergkristal, waarin het licht steeds weer anders wordt weerkaatst. Zoals bij een uitgelezen Oosters tapijt, doemden uit de briljante en majestueuze Scarlatti van Zacharias steeds nieuwe patronen en verrassende kleuren op.

Meer nog dan bij Debussy liet de tot het ascetische neigende Christian Zacharias zich hier leiden door zijn gevoel, zodat de 12 Sonates van Scarlatti overkwamen als een onbekommerde lofzang op de liefde.

Concert: Christian Zacharias (piano). Programma: C. Debussy: Children's Corner; Images I; Images II; D. Scarlatti: 12 Sonates. Gehoord: 18/11 Concertgebouw Amsterdam. Radio 4: 26/11 13.3 uur.