WTC Hilversum

Als ik op tournee in het buitenland radio-interviews doe, valt het op dat de stations vrijwel altijd zijn gesitueerd in eenvoudige kantoorgebouwen of op achteraf industriegebiedjes en nooit in de kolossale luxe zoals in het Hilversumse Omroepkwartier.

In Tokio zit het grote popstation J-Wave met 15 miljoen luisteraars gewoon op de bovenste etage van een kantoorflat en in Boedapest opereert de machtigste commerciële zender vanuit twee onooglijke studiootjes die uitkijken op een liftschacht. En zelfs in de Verenigde Staten, waar ze de grootschaligheid toch hebben uitgevonden, kom je toch meer dan eens in een loods terecht.

Eerst dacht ik nog dat het misschien tweederangs zenders waren, omdat je als jazzmusicus nou eenmaal altijd in het verdomhoekje zit, maar dat bleek niet zo te zijn. Niet dat de echte studio-oppervlakte bij ons in Hilversum veel groter is, want in bijvoorbeeld het kolossale VPRO-gebouw zit je in het uitzendhokje net zo krap als in de toeristenklasse van de KLM.

Nee, het zijn de Omroep Gebouwen die hier veel te groot en daardoor duur in gebruik zijn. Elders zoeken radiomakers een minimale goedkope ruimte van waaruit je met een minimum aan mensen een goed radioprogramma kunt uitzenden. Hier bouwen we een maximaal gebouw dat we vervolgens even maximaal volstouwen met een peperduur vulsel van bewakingsdiensten en andere overbodige medewerkers.

En als we dan ook nog bedenken dat die zo royaal bouwende Omroep Verenigingen ook meer dan gewillige slachtoffers moeten zijn geweest van het prijsopdrijvende aannemersgilde, is het wel duidelijk waarom de overheadkosten zo ontzettend zwaar op de programma's drukken dat het zelfs niet mogelijk blijkt om optredende musici en andere artiesten met meer te honoreren dan een fles rode wijn of een boekenbon.

Wat zullen die aannemers indertijd gelachen hebben voordat ze begonnen aan die gigantische bouwputten in dat Hilversumse Omroepkwartier. De andere bieders moeten toch minstens een miljoentje de man overgehouden hebben aan die onbeheersbare betonnen Omroepstad. Als in het diepste geheim een vergadering van architecten dan ook nog hun mafste en duurste collega's uitkiest om een duit extra miljoenen van het onnozele omroepvolkje af te troggelen, moet menig programmamaker al vlak na de oplevering beginnen met bezuinigen om uiteindelijk in z'n eentje te eindigen in de eens zo futuristische doorzonvergaderruimte die voor minstens vijf ton te veel op de begroting stond.

Waarom niet een eenvoudig verdiepinkje op een kantoorflat in Amsterdam-Zuidoost in plaats van die Arena-achtige gebouwen op een eigen omheinde enclave waar toch nooit ook maar enig creatief gras zal groeien en de vergader- annex budgetcultuur altijd de overhand zal houden.

Wat is er tegen het huren van een gemakkelijk te bereiken oude loods in het havengebied? Dat ding staat er toch al, zodat contacten met de sjoemelende bouwwereld overbodig zijn. Een bewakingsdienst is er al voor de rest van het gebouw, dat scheelt ook een slok op een borrel. En als de techniek zover vordert dat je uiteindelijk nog goedkoper vanuit een omgebouwde telefooncel kan uitzenden, verhuis je toch rustig naar een kleiner onderkomen.

Al die peperdure grootschaligheid in Omroepland, dat overdadig volgebouwde Omroepkwartier langs de spoorbaan het WTC van Hilversum, het Pentagon van het Gooi. Kwetsbaar voor terroristen van buitenaf, maar (vooral!) van binnenuit, zoals de fantasievolle rekeningen van medebewoner John de Mol hebben bewezen. En verder nog eens slecht bereikbaar door lange files van forensende medewerkers en daardoor voor niemand aantrekkelijk. Niet voor medewerkers, niet voor bezoekers, niet voor omwonenden en vooral niet voor optredende artiesten.

P.S. Misschien een goede tip voor beleggers! Het gaat heel goed met de jazz blijkt nu. Sinds mijn column over speculeren op 11 september krijg ik op mijn website veel bezoek van grote financiële instellingen uit Duitsland en de VS. Het is maar dat U het weet!

(www.hansdulfer.nl)

    • Hans Dulfer