Partijraad

Op de partijraad van GroenLinks, afgelopen zaterdag in het chique, ietwat protserige Grand Hotel Karel V in Utrecht, nam op zeker moment een oudere, grijze afgevaardigde het woord. Hij bleek Jan Nieuwenhuizen te heten en namens `Veluwezoom-Dieren' te spreken.

,,Er waren veel gedifferentieerdere acties mogelijk geweest dan de bombardementen op Afghanistan'', analyseerde de Gelderse afgevaardigde onbarmhartig. ,,Men had andere militaire middelen moeten inzetten, bijvoorbeeld troepen op de grond.''

De afgevaardigde sprak met het onwankelbare aplomb van iemand die nooit aan zijn gelijk twijfelt. De inwoners van Dieren hadden hem de dag tevoren nog in zichzelf verzonken door de Albert Heijn zien lopen. Zij hadden hem nauwelijks durven aanspreken, hoe graag ze ook zijn standpunt inzake Afghanistan zouden hebben vernomen. Zou hij voor of tegen de bombardementen zijn, en zou hij het weer op zijn bekende, kraakheldere manier verwoorden, zodat `Veluwezoom-Dieren' trots op hem kon blijven?

Bij de meeste partijraadsleden viel dezelfde apodictische teneur te beluisteren. ,,Ik ben blij dat we de bombardementen hebben opgeschort'', sprak ene Guus Geurts met een zagte g waarmee hij bijna het hele hotel liet ontploffen, zijn pacifistische bedoelingen ten spijt. Een ander vroeg zich bezorgd af: ,,Wat moeten we doen als we Bin Laden te pakken krijgen?'' Hij leek iemand die in dat geval een pittige taakstraf zou bepleiten.

Zelden heb ik medelijden gevoeld met Paul Rosenmöller, maar nu was er geen ontkomen aan. Daar zat hij achter de tafel, met zijn trouwe vazal Farah Karimi naast zich. Steeds weer kreeg hij te horen: prima, dat standpunt om die bombardementen op te schorten, maar waarom heb je het niet eerder bepleit? En elke keer weer moest Rosenmöller zijn complete verbale geschut in stelling brengen.

Vrijwel niemand leek het met hem eens. Er was welgeteld één afgevaardigde die zei: ,,En dan worden die bombardementen effectief, en dan steunen wij opeens niet meer dat klopt toch niet?'' Dit ongehoorde geluid werd haastig afgehamerd door de voorzitter.

Toch bleef men uiteindelijk als één man achter Rosenmöller staan. Want radicaal zijn is nog iets anders dan consequent zijn zeker in de Nederlandse politiek. GroenLinks zou je daarom misschien wel de meest Nederlandse van alle politieke partijen kunnen noemen. Ogenschijnlijk beginselvast, altijd moraliserend en missionerend, maar tegelijkertijd voldoende schipperend om de eigen belangen niet uit het oog te verliezen. Niet voor de bombardementen zijn, maar ook niet tegen, zij het met nu en dan een onderbreking.

Rosenmöller is de ideale belichaming van die koers. Directe taal als het kan, een partijtje wol als het moet. Hij viel me zaterdag slechts in één opzicht een beetje tegen. De partijraadsvoorzitter nam na twee jaar afscheid. Hij werd toegesproken en kreeg bloemen, maar nog voordat dit ritueel was voltooid, begaf Rosenmöller zich al naar de uitgang. Op dat moment moest ik even aan Den Uyl denken, van wie ook wel werd gezegd: hij was meer voor de mensheid dan voor de mensen.

    • Frits Abrahams