Midsummernightsdream laat 'n warm gevoel achter

Voor het rode doek verschijnen een meisje en een jongen. Ze kijken verlegen en nieuwsgierig de zaal in en kussen elkaar teder, schuchter. Dan geeft zij hem zomaar een klap, en hij slaat terug. Niet hard, maar toch. Het volgende moment zwaait het gordijn open. Op luide, opzwepende, licht pathetische chanson-muziek dansen ruim veertig hovelingen in trouwjurken en smoking. Iedereen ziet er jong, fris, vol levenslust uit.

Regisseur Dirk Tanghe maakt met zijn gezelschap De Paardenkathedraal van Shakespeares komische sprookje Midsummernightsdream een wervelend, betoverend feest der liefde. Het podium, zonder decor, wordt gevuld met drukke, weelderige massascènes. Zestien acteurs rennen rond, met nog eens tweeëntwintig jonge figuranten als dartele, kreetjes slakende elfjes. Ze zijn schaars maar schitterend gekleed door costumière Mirjam Pater. De elfen zijn halfbloot, met witte tutu's aan, de hovelingen dragen avondkleding, de toneelspelers spelen in vrijetijdskleding en in ondergoed. Elfenkoning Oberon heeft lang blond elfenhaar en een rood rokje, zijn vrouw Titania is als zwarte piet geschminkt. Lichtman Uri Rapaport vult de rest van de ruimte met warm, toverachtig licht.

Louis van Beek, in een dubbelrol als hertog Theseus en elfenkoning Oberon, is de barse heerser die toch ook iets kinderlijks heeft en zich kopjesduikelend verplaatst. De smachtende geliefden, krachtig gespeeld door Jasper Boeke, Barry Atsma, Maike Meijer en Lieke-Rosa Altink, drukken zich uit in geïroniseerde, uitvergrote clichés van verliefde lichaamstaal: uitgestrekte armen, op de knieën vallen, naar het hart grijpen. Puck, de elf die de liefdesverwarring zaait en weer opklaart, wordt gespeeld door twee mannen in pak, Thomas de Bres en Hylke van Sprundel. Zij zijn het komische duo, een soort love-consultants, die met hun cabareteske, dynamische act de voorstelling aan de gang houden.

De essentie is snel verteld: liefde, of geen liefde, en alles wat daar bij hoort: jaloezie, liefdesverdriet, de roes, de grote gevoelens en de vluchtigheid. Een jongen wil een meisje, maar het meisje wil een andere jongen, die tevergeefs wordt begeerd door een ander meisje. Shakespeare heeft dit in een diffuus, ingewikkeld stuk gegoten, met drie verhaallijnen: over een huwelijk aan het Atheense hof, een huwelijkscrisis in elfenland, en een groep middenstanders die een toneelstuk instudeert.

Veel helderder heeft Tanghe het niet gekregen. In plaats van alle vele scènes en verhaallijnen op een dwingende wijze samen te brengen, lijkt Tanghe juist het onsamenhangende te willen benadrukken. Echt veel kwaad kan dit niet; Tanghe is een regisseur die via krachtige beelden emoties wil overbrengen, en dat is grotendeels gelukt. De pijn van de liefde voel je nauwelijks, maar deze Midsummernightsdream laat wel een warm, feestelijk zomergevoel achter.

Helaas heeft Tanghe wederom geen maat kunnen houden, waardoor het stuk vier uur, tot na middernacht duurt. Dat komt door het eindeloos rekken van de scènes, waarin de acteurs alle ruimte krijgen om te schitteren, en door het onnodig herhalen van mooie scènes. Verder plempt Tanghe alles vol met chansons, house en opera-aria's, die ook de nodige tijd opeisen. Gelukkig blijkt uit ervaring dat Tanghes toneelstukken gedurende de tournee behoorlijk indikken, zodat Midsummernightsdream over een maand waarschijnlijk precies goed op lengte is.

Voorstelling: Midsummernightsdream van Shakespeare door De Paardenkathedraal. Regie en vormgeving: Dirk Tanghe, samen met Paula Bangels. Gezien: 16/11 Stadsschouwburg Utrecht. Aldaar t/m 24/11. Tournee t/m 6/4. Inl. 030-2711414 of www.paardenkathedraal.nl.