Kinderen halen

Je moet je nog haasten tussen de middag. Van je werk, over de opgebroken Zijlweg, naar de basisschool. Licht hijgend en met een gezonde spierspanning in de bovenbenen, betreed je precies op tijd het `kleine' speelplein, waar de uitkomende kleuters juist met arendsogen de rij wachtende volwassenen scannen. Bij herkenning volgt de blije sprint.

`Pap, mag ik bij Janna spelen?' De jongste heeft haar plan al getrokken.

Op het `grote' schoolplein heeft de oudste eenzelfde soort mededeling: spelen bij Wietske.

`Geef me je tas maar', zeg ik. En zo zijn de fietszitjes goed voor de oogst van een ochtend: tassen, tekeningen, bakjes, drinkbekers. Met de haast nog in mijn benen peddel ik terug. Mooi is dat!