Esther Vergeer speelt krachttennis in rolstoel

Toen Esther Vergeer zes jaar was, begon voor haar `de ellende'. Ze raakte verlamd. Nu is ze als 20-jarige de beste rolstoeltennisster ter wereld.

Onaantastbaar lijkt Vergeers positie op de wereldranglijst, gezien het gemak waarmee zij de finale won van haar dubbelpartner en trainingsmaatje Maaike Smit en zo haar ongeslagen status van dit seizoen handhaafde.

Nog geen uur had rolstoeltennisster Vergeer nodig om de partij tegen de nummer twee van de wereldranglijst in twee sets (6-2 en 6-3) uit te maken. Voor de winnaar van twee gouden medailles op de Paralympics in Sydney was het de vierde Masters-titel op rij.

Met krachttennis, dat doet denken aan de speelstijl van Monica Seles, sloeg Vergeer de vijftien jaar oudere Smit letterlijk van de baan. Een blik op haar gespierde bovenarmen leert waar Vergeer die kracht vandaan haalt. ,,Esther heeft mij vandaag een beetje verpletterd'', was na afloop dan ook het beduusde commentaar van de verliezend finaliste.

Hoewel de winst voor Vergeer (20) geenszins als een verrassing kwam, sprak zij toch van een bijzondere zege. ,,Op dit toernooi speelt de wereldtop, dus is deze overwinning erg belangrijk voor mij'', aldus Vergeer.

Het is eenzaam aan de top, vindt ook Vergeer. Op het Masters-toernooi in Amersfoort – met zes van de acht deelneemsters uit Nederland in feite een veredeld NK – had Vergeer nauwelijks serieuze concurrentie. In de vijf partijen die ze op het toernooi speelde, gaf Vergeer alleen in de poulewedstrijd tegen Sharon Walraven een set uit handen.

Vergeers coach Aad Zwaan bevestigt de Nederlandse hegemonie in het rolstoeltennis. Op de WK voor landenteams in het Zwitserse Sion behaalde Nederland in september nog de titel bij de vrouwen, mannen en junioren. ,,Nederland is al jaren wereldtop. We hebben hier goede voorzieningen en de bond (KNLTB) steunt het rolstoeltennis. Zo worden toptrainers uit het valide tennis doorgeschoven naar het rolstoeltennis'', zegt Zwaan, die tevens bondscoach is.

Ondanks het gebrek aan concurrentie was Zwaan tevreden over het spel Vergeer. Zwaan: ,,Esther is de laatste twee jaar een allround speelster geworden. Haar slice, smash en service zijn nu veel beter. Esther is ook heel leergierig, ze luistert goed en is bereid in zichzelf te investeren. Een ander sterk punt is haar grote doorzettingsvermogen.''

Dat doorzettingsvermogen stamt uit de `ziekenhuisperiode' in het leven van Vergeer. Op 21 maart 1988, zes jaar oud, begon volgens Vergeer `alle ellende'. Na zeven meter onder water te hebben gezwommen, werd ze duizelig in het zwembad. Er werd een bloedophoping in haar hersenen geconstateerd. Wat volgde was een periode van anderhalf jaar, waarin Vergeer vocht voor haar gezondheid. Ze bleek een bloedvatenafwijking rond haar ruggenmerg te hebben, waardoor ze hersenbloedingen kreeg. Na een operatie van negen uur in januari 1990 was het gevaar van nog een beroerte geweken, maar daarvoor betaalde Vergeer wel een zware tol. Ze raakte verlamd aan haar benen.

Tijdens haar revalidatie kwam Vergeer in contact met diverse sporten. Basketbal en tennis sprongen er voor haar echter uit. Vergeer heeft jarenlang op topniveau gebasketbald en behaalde in 1997 in Madrid de Europese titel rolstoelbasketbal. Een jaar later koos ze voor het tennis. ,,Een moeilijke keus, maar ik kon het basketbal niet meer combineren met het tennis en mijn school'', kijkt Vergeer terug op die beslissing die haar leven voorgoed veranderde.

Ten goede, zo blijkt uit de vele bekers die ze de afgelopen vier jaar heeft gewonnen in het rolstoeltennis. ,,Een aantal bekers heb ik opgeborgen in een kast. Ik heb er zoveel. Ik heb geen zin om ze steeds allemaal af te stoffen'', lacht Vergeer. Tussen de opgeborgen prijzen zitten niet haar twee gouden plakken van Sydney, die ze beschouwt als haar kostbaarste bezit. Over drie jaar in Athene hoopt Vergeer weer `kippenvel' te krijgen, zoals bij haar huldiging op de Spelen in Sydney.

Een ander doel is meer bekendheid te geven aan haar sport, zoals ze doet op haar goed gedocumenteerde website. ,,Rolstoeltennis wordt niet voor vol aangezien. Er is te weinig aandacht voor in de media. Mensen denken daarom dat het niets voorstelt. Dus komen er weinig sponsors op af zodat de cirkel weer rond is. Jammer en ook onterecht, want ik beschouw het als topsport. Australië en de Verenigde Staten zijn wat dat betreft voorbeeldlanden. Daar worden gehandicapte sporters als gelijke gezien. Maar hier in Nederland kijken ze je nog altijd raar aan als je in een rolstoel zit. Alsof je geestelijk ook niet spoort.''

    • Pieter de Vries