Totale overgave ontbreekt in musical `A Chorus Line'

En daar zwiepen de dansers dan tenslotte hun benen hoog de lucht in, na de twee afvalraces die ze hebben doorstaan: One singular sensation, het finalenummer van de hitmusical A Chorus Line die vijftien jaar lang op Broadway volle zalen heeft getrokken. Zestien dansers staan er in het begin op een rij, van wie maar acht kunnen worden aangenomen. En aan het eind hebben we ze bijna allemaal een beetje leren kennen, want A Chorus Line is niets meer of minder dan het relaas van een auditie – tamelijk waarheidsgetrouw uit het Broadway-leven gegrepen.

Toen de show, die in New York ontstond uit workshops met werkloze dansers en zangers, in 1993 voor het eerst in een Nederlandse versie werd gespeeld, was er nog een groot verschil tussen hier en daar. Het desperate gevecht om een engagement in een musical-ensemble te krijgen, tussen duizenden anderen die óók voortreffelijk kunnen zingen en dansen, was bij ons nog ongekend. Maar in de tussenliggende acht jaar is in ons land de werkgelegenheid in de musical-sector sterk gegroeid, net als het aantal getalenteerde kandidaten voor elke productie. Ook hier wordt nu hard en veeleisend geauditeerd. Alleen de sociale omstandigheden zijn in Amerika nog steeds veel schriller.

En dat tekent toch deze nieuwe enscenering. Er staan zestien vaardige zangers en dansers op het toneel, maar van de Amerikaanse dynamiek is zelden sprake. De totale overgave, om in godsnaam te worden aangenomen, ontbreekt. Lang niet iedereen benut alle mogelijkheden van tekst, zang en dans ten volle. Sommige confidenties blijven in het voetlicht steken, en sommige passen zijn nog niet uitdagend genoeg om de vereiste indruk te maken. Het zal ook wel extra lastig zijn geweest, dat er typisch Amerikaanse verhalen moeten worden verteld. Daar roept het noemen van de dansfilm The red shoes, deze of gene high school en de tv-shows van Johnny Carson onmiddellijk een beeld op, hier niet of nauwelijks. Wel is er hier en daar iets geactualiseerd; wie de namen noemt van Jennifer Lopez en Pamela Anderson, vindt ook bij een Nederlands publiek meteen gehoor.

Terwijl de door Wilbert Gieske gespeelde regisseur met geloofwaardig overwicht de audities afneemt, zou de aandacht vooral moeten uitgaan naar Ellis van Laarhoven als zijn auditerende ex. Ze zingt overtuigend, maar haar danstalent is beperkt en ze oogt nogal pril voor iemand die na een glanzende carrière weer in een chorus line wil, omdat ze geen beter werk meer heeft.

Wat er van de vertaling van Coot van Doesburgh te verstaan is – helaas lang niet alles – klinkt levendig en levensecht. Alleen de strekking van What I did for love is er niet duidelijker op geworden: de opsomming van offers die de dans heeft geëist, wordt nu samengevat in de regel ,,'t Had mijn hele hart.'' Maar het negenkoppige orkest tettert er naar hartelust op los.

Intussen viel mij wel weer op hoe behendig A Chorus Line werd geconstrueerd. Ieders verhalen zijn soepel in elkaar geschoven en door elkaar gevlochten, met muzikale themaatjes die steeds weer opduiken en verdwijnen. De geoliede regie van de Australische choreograaf Martin Michel maakt daarvan dankbaar gebruik. Het resultaat vind ik dan ook een vakkundige show, maar niet meer dan dat.

Voorstelling: A Chorus Line, van Michael Bennett, Marvin Hamlisch en Edward Kleban, door Joop van den Ende Theaterproducties i.s.m. Melody Musical Productions. Vertaling: Coot van Doesburgh. Muziek o.l.v. Jeroen Sleijfer. Decor: Eric van der Palen. Kostuums: Arno Bremers. Choreografie en regie: Martin Michel. Gezien: 14/11 in de Schouwburg, Gouda. Tournee t/m 1/4. Inl. (0900) 3005000, www.musicals.nl

    • Henk van Gelder