Kemphanen

In zijn artikel `Einde van geld en goede woorden' merkt Herman Vuijsje terecht op dat de terreuracties ons dwingen tot een nieuwe ronde in het denken over maakbaarheid. Ten onrechte voegt hij daaraan echter toe dat we dit keer daarover ideeën moeten ontwikkelen zonder hulp van God en ideologie. Daarmee vraagt hij het onmogelijke. De terreuracties zijn immers gevoerd in naam van Allah en de vergeldingsoorlog vindt immers plaats met de strijdkreet `God bless America'!

In wezen aanbidden beide mondiale kemphanen ondanks 2000 jaar missie en zending dezelfde oudtestamentische God, die het wraakzuchtige principe `oog om oog en tand om tand' propageert. Zelf heb ik daar geen enkele affiniteit mee, omdat mijn godsbeeld is gesneden uit een andere houtsoort. Die God van mij zal zich momenteel dan ook ongetwijfeld vertwijfeld afvragen hoe het mogelijk is dat na 2000 jaar christendom de enig overgebleven Supermacht – waarin nota bene de kerk een dominerende rol speelt – wordt geleid door iemand die van Hem een karikatuur maakt. Een figuur die de eed aflegt op de bijbel, maar zich vervolgens ontpopt als de eerste de beste sinterklaas en een beleid voert op basis van `Wie zoet is krijgt lekkers (een pot pindakaas) en stout is de roe (een kruisraket)'. Op het oog lijkt dit zeer humaan en kindvriendelijk, maar bij enig nadenken getuigt deze aanpak van een onchristelijkheid of liefdeloosheid die zijn weerga niet kent. Het verderfelijke cynisme druipt er van alle kanten af, alle internationale steun ten spijt, wat op zijn beurt weer alles zegt over de kwaliteit van de huidige politiek wereldwijd.

Voor het doorbreken van deze onverteerbare, uitzichtloze maatschappelijke realiteit waarin wij `als mensheid' gevangen zitten is voor de kerken een cruciale rol weggelegd, hoe paradoxaal dit ook klinkt in ons geseculariseerd `van-God-los tijdperk'. Om die te verzilveren zullen onze kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders de gekunstelde tot gespletenheid leidende scheiding tussen kerk en staat aan hun laars moeten lappen. Vervolgens dienen zij hun beminde gelovigen op te roepen zich massaal te keren tegen de oorlog in Afghanistan. Democratisch gesproken zal dit geweldloze of vreedzame volksverzet door zijn massaliteit op zeker moment een onomkeerbare politieke koerswijziging in gang zetten, die tot ver buiten onze landsgrenzen weerklank zal vinden.

    • Wouter ter Heide