Masker op onder kazen

Niets is onbehaaglijker dan het, per ongeluk, lezen van een persoonlijke brief aan iemand anders. En als het dan ook nog de zielsuitingen van een jonge tiener zijn, slaat de lezer bedeesd zijn ogen neer, terwijl een blos langzaam omhoog kruipt.

Dat onbehaaglijke gevoel bekruipt de lezer van de bundel Maroc.nl. Digitaal lief en leed van Marokkaanse jongeren. De bundel is een verzameling van enkele van de duizenden berichten die de afgelopen drie jaar binnenstroomden op de website Maroc.nl, een van de grootste Nederlandse webgemeenschappen voor Marokkaanse jongeren. Op Maroc.nl uitten zij zich, vaak op poëtische wijze, over liefde, maagdelijkheid, uithuwelijken en hun geloof.

Zoals Twix, die zijn eerste liefde beschrijft: `Ik voel me net een schip zonder stuurman midden in de oceaan gegrepen door de storm; machteloos drijf ik nog even in het rond, soms zweefde ik en dan raakte ik het contact kwijt met de grond. [...] ik kocht een roos, nee ik kocht twee rozen: één uit respect voor de vrouw in kwestie en één voor haar onweerstaanbare schoonheid.'

Maar wat op de site een inzicht geeft in wat jongeren denken en voelen, wordt vastgelegd op papier bijna een inbreuk op de privacy van de, overigens anonieme, jongeren. Op de site zijn de brieven en gedichten onderdeel van een lopende en vaak levendige discussie, op papier stille bekentenissen van tienerlief en -leed. En waar op de site af en toe met krachtige vloeken een discussie wordt onderbroken, zijn in de bundel vooral langere brieven opgenomen, die ook nog eens ouderwets hoffelijk beginnen met salaam.

Toch geeft de bundel een interessante blik op het leven van tweede generatie Marokkanen, die enerzijds met beide benen in de Nederlandse samenleving staan, en anderzijds hun Marokkaanse roots een plaats proberen te geven in hun leven. Een aantal van de schrijvers voelt zich duidelijk ongemakkelijk, bijna verscheurd tussen twee werelden. `Onbewust zal ik ook heel wat van die oer-Hollandse trekjes hebben (yek!) [...] Maar wat ze niet weten is dat ik thuis puur Marokkaans ben. Je zet als het ware een maskertje op als je met kazen bent. [...] Dat moet ook wel als je geaccepteerd wil worden in deze maatschappij.'

Waar de jongeren ook over schrijven – op kamers wonen, homoseksualiteit, vakantie – hun islamitisch geloof blijkt de rode draad te zijn. Voor de Nederlandse lezer betekent dat deze bundel een aardige kennismaking is met jonge Marokkanen en hoe ze over hun plek in Nederland en hun geloof denken. Voor Marokkaanse lezers is het wellicht een verademing om lotgenoten te ontdekken.

Stichting Maroc.nl. (red.): Digitaal lief en leed van Marokkaanse jongeren. Contact, 160 blz. ƒ30,–

    • Titia Ketelaar