Home on the ranch

Uit Texas geen nieuws. De presidenten Bush en Poetin bevestigden hun vriendschap, maar blijven het oneens over de status van het ABM-verdrag. Bush noemt het uit 1972 stammende verbod op het bouwen van een raketschild een `relikwie' uit de Koude Oorlog, Poetin beschouwt het verdrag als een van de verworvenheden van diezelfde periode. Beheersing van de ontwikkeling van strategische wapens door bindende verdragen hielp in tijden van spanning erger te voorkomen. Hoewel ook Poetin erkent dat die tijden ingrijpend zijn veranderd, hecht hij eraan het stelsel van verdragen te handhaven en zonodig uit te bouwen. Dat heeft ook consequenties voor de aanvalswapens. Amerika en Rusland zijn het erover eens flink in hun arsenalen te snoeien. Poetin wil hierover echter nauwkeurige afspraken, Bush acht een beginselakkoord voldoende en wenst langdurige onderhandelingen te vermijden.

De verschillen van mening hebben de goede sfeer niet kunnen bederven, zo hebben gast en gastheer gezamenlijk verklaard. Hun optreden had iets van déjà vu, maar op zichzelf zijn goede persoonlijke betrekkingen tussen staatsleiders eerder een voor- dan een nadeel. Tenminste zolang niet vergeten wordt dat de verhouding tussen staten, zeker van het Amerikaanse en Russische kaliber, bepaald wordt door een wisselwerking tussen corresponderende en tegengestelde belangen. Voor de nabije toekomst bijvoorbeeld overheerst het belang van de gezamenlijke bestrijding van het islamitisch geïnspireerde terrorisme zozeer dat Amerikaanse kritiek op het optreden van het Kremlin in Tsjetsjenië nagenoeg is verstomd.

Toch zijn er behalve het esoterische thema van de strategische bewapening nog andere onderwerpen waarover in Washington en Moskou verschillend wordt gedacht. De levering van strategisch gevoelig materiaal door Russische bedrijven aan landen als Iran, Irak en Noord-Korea baart het Witte Huis al jarenlang zorgen. Onder indruk van de gebeurtenissen van 11 september is ook die zorg nu op de achtergrond geraakt, maar zij is niet weggenomen. Het is een zorg bovendien die nauw aansluit bij het vraagstuk hoe de risico's van de poreus geworden beveiliging van Ruslands kennis omtrent nucleaire, biologische en chemische oorlogsvoering onder controle te krijgen. Amerika besteedt aan dit probleem grote bedragen zonder dat voldoende vooruitgang wordt geboekt.

Hoe tevreden Bush zich opnieuw toont over het karakter van Poetin, Rusland is nog lang niet de partner die Amerika en, ruimer genomen, het westen graag zou zien. De regering-Poetin wil Rusland tot een volwaardige deelnemer maken aan de politieke én economische globalisering, daarover behoeft geen twijfel te bestaan. Maar zij is voorlopig niet in staat aan de noodzakelijke voorwaarden te voldoen. Dat maakt Bush op den duur kwetsbaar voor kritiek op de nieuwe vriendschap.