Helden op foto's

Isolated Heroes heten ze, de modellen uit een serie foto's die voortkwam uit de samenwerking tussen de Belgische mode-ontwerper Raf Simons en de Britse fotograaf David Sims. Simons werkt om zijn collecties herenkleding te presenteren graag met modellen van de straat, gewone jongens, en Sims doet hetzelfde in zijn kale, voor de modebranche realistische foto's.

De helden waar de twee samen voor vielen, zijn dan ook onvervalste straatjochies. Wim draagt zijn witblonde haar in twee dikke, kaarsrechte plakken langs zijn hoofd, hij heeft een ringetje hoog in het ene oor en kijkt van omhoog de camera in met zijn meest arrogante smoel. Andreas' snor wil nog maar nauwelijks groeien, maar hij heeft nu al de uitgebluste blik van een oorlogsveteraan, en diepe kringen onder zijn ogen. Zijn kapsel, een vreemd, donker rondje op z'n kop, draagt hij als helm. Gwen ziet er ook agressief uit, maar hij is ijdel: zijn lange paardenstaart en twee oorringetjes zitten precies zoals hij dat wil. In zijn ogen gloeit nog hoop, alsof hij ergens zicht heeft op iets moois: een prachtig doelpunt van zijn voetbalclub misschien, of een dure auto. Staf is de enige niet stoere uit de reeks, met engelachtige blauwe ogen en een licht getuite mond.

De portretten zijn zo sprekend dat je er al gauw verhalen bij gaat bedenken. Wat zou er gebeuren als Staf, de dandy, Andreas de boze zou tegenkomen in een donker steegje? En Barts rode pony, is dat de code van weer een andere groep dan de staart van Gwen? In het dagelijks leven zijn de jongens mijlenver van elkaar verwijderd, maar hier, dankzij Sims' oogstrelende, sobere vormgeving van hun hoofden, zijn ze even verenigd in schoonheid en trots.

De keuze van Torch om de Isolated Heroes-serie te combineren met recent werk van het Nederlandse fotografenduo Anuschka Blommers en Niels Schumm is een slimme, maar voor de Nederlanders pakt dit niet gunstig uit. Van hen hangen er ook hoofden, zes in totaal, maar deze zijn zwart. Het licht op de foto's straalt achter de koppen en gaat daar van lichtgroen via wit naar mooi lichtblauw, maar de gezichten zijn in duisternis gehuld. Soms zie je de rode gloed van een jukbeen, kaak of neus, verder zie je contouren: de lijntjes van een ribfluwelen jasje, stekels of slordige krullen op het hoofd, sprietjes haar uit de nek of, zoals bij één ongelukkige, uit de oren. Dat zie je allemaal, en je constateert met lichte verbazing hoe duidelijk de mannen van de vrouwen te onderscheiden zijn, zonder dat er een enkel gezicht te zien is. Maar verder resten niets dan gapende, donkere gaten, waar je vooral steeds jezelf in weerkaatst ziet. Zou het de bedoeling van de kunstenaars zijn een soort alternatieve spiegels op te hangen, om aan te tonen dat in ieder mens weer een ander mens schuilt? Of is dit gewoon een nogal mager idee voor een fotoserie?

Galerie Torch, Lauriergracht 94, Amsterdam. Tel: (020) 6260284.

    • Sandra Heerma van Voss