Voor euthanasie is terecht gestreden 2

Uit de gesprekken met een aantal huisartsen meent Margriet Oostveen in algemene zin te mogen concluderen dat de tegenzin onder artsen tegen euthanasie groeit, en dat de voorvechters van toen er nu op terugkomen. Omdat zij in het verleden onvoldoende kennis van palliatieve zorg zouden hebben gehad, is toen bij patiënten onterecht euthanasie toegepast. Nederland zou de omgekeerde en verkeerde weg hebben bewandeld: eerst euthanasie en nu pas aandacht voor palliatie. Mijns inziens grote onzin.

In feite is er namelijk weinig nieuws onder de zon. Er is bij artsen altijd al tegenzin tegen euthanasie geweest. Gelukkig maar. Ik was steeds opgelucht als bleek dat – na veel wikken, wegen en palliatie volgens de kennis van toen – een afgesproken euthanasie niet nodig bleek, omdat de patiënt een natuurlijke dood was gestorven. In het artikel worden ten onrechte euthanasie en palliatieve zorg als twee afzonderlijke opties naast elkaar gezet, terwijl ze altijd al in elkaars verlengde hebben gelegen. Natuurlijk is de kennis over palliatieve technieken verbeterd, maar om met de kennis van nu te oordelen over het handelen van toen is onzuiver, en een onterechte aantijging aan het adres van artsen die hun nek toen uitstaken.

Tegenwoordig wordt een pasgeborene van een paar honderd gram in leven gehouden, terwijl zo'n kleintje twintig jaar geleden onherroepelijk zou zijn overleden. Is daarom de aanpak van toen fout?

Zou de verhoogde weerzin tegen euthanasie van mijn geïnterviewde collega's niet komen omdat zij gezien hun consultatieve functie – zo'n twintig keer per jaar geconfronteerd worden met euthanasie? Dat is veel, belastend en zwaar.Dat daarnaast de druk vanwege een vermeend `recht op euthanasie' is toegenomen, klopt ook. We mogen ons echter gelukkig prijzen dat in Nederland de zorg rondom het levenseinde zo openlijk werd en wordt besproken. Goede palliatie, en als desondanks het lijden toch nog ondraaglijk en uitzichtloos blijft, bestaat de mogelijkheid van euthanasie. Daar hoeven ook de voorvechters van toen geen spijt van te hebben.