Turven in de Bondsdag

Eén dag voor de cruciale stemming over de toekomst van de Duitse regering wordt in Berlijn koortsachtig geturfd. Hoeveel parlementariërs van de regeringspartijen zullen kanselier Schröder morgenochtend in de Bondsdag het vertrouwen ontzeggen? Acht tegenstemmen en het kabinet valt.

In de eigen SPD-fractie slinkt het aantal potentiële tegenstemmers snel. Van vijf naar drie naar twee naar een, heet het. Fractievoorzitter Struck is er van overtuigd dat zijn troepen morgen als één man achter de kanselier zullen staan. Zijn zorgen gelden ook de gevorderde zwangerschap van één pro-Schröder afgevaardigde. Morgen mag niemand ontbreken.

Bij coalitiepartner Bündnis 90/de Groenen hebben vier pacifisten herhaald dat ze bij hun `neen' tegen de inzet van Duitse troepen in Afghanistan blijven. Vooralsnog. Over de gemoedstoestand van vier andere verklaarde tegenstanders buigt zich momenteel de halve natie. Zullen ze niet toch kiezen voor de macht en tegen het principe? Of krijgt Schröder hulp van de Noordelijke Alliantie?

Voor Antje Vollmer, vice-president in de Bondsdag, was de implosie van de Talibaan gisteren een argument om zich definitief achter Schröder te scharen. Wie wil er een kabinet laten vallen over de inzet van Duitse soldaten als het misschien nooit meer tot die inzet komt?

De oppositie heeft zo haar eigen sores. De kabinetscrisis komt voor CDU/CSU te vroeg. Mocht Schröder de stemming verliezen, dan liggen vervroegde verkiezingen, mogelijk al in februari of maart, voor de hand. Maar de christen-democraten hebben geen kanselierskandidaat. Wie moet het dan tegen Schröder opnemen? Angela Merkel, die volgens velen in haar eigen partij niet op de taak is berekend. Of Edmund Stoiber, die maar niet wil zeggen of hij de klus wil klaren. Of toch een ander? Eigenlijk wilde de partij pas begin 2002 haar keuze maken, misschien moet ze het morgenmiddag al doen.