Van fan tot ster

Rock Star is een film voor jongens die luchtgitaar spelen en meisjes die in hun haarborstel zingen voor de spiegel. Rock Star gaat over meisjes, maar toch veel meer over jongens die geloven dat zij de enigen zijn die de levensechte teksten van hun favoriete metalband begrijpen. De hoofdpersoon van deze op het leven van Tim `Ripper' Owens (de Judas Priest-fan die erin slaagde om leadzanger van zijn favoriete band te worden) gebaseerde film oefent elke ochtend even zijn pose naast een kartonnen reclamepop van zijn idool. Hij is echter dan echt. Het is grappig dat hij wordt gespeeld door Mark Wahlberg, die ooit eens als jongenszanger in duizenden kinderkamers hing en nu misschien wel weer als filmster (recentelijk vertolkte hij nog de hoofdrol in Tim Burtons Planet of the Apes). Friends-ster Jennifer Aniston, ook al niet onbekend met gillende fans, speelt zijn vriendin en `manager'. De leden van Judas Priest konden zich, geheel conform de regels van het spel, natuurlijk niet vinden in de manier waarop Rock Star hun ruige imago opleukt en oppoetst en distantieerden zich van de film.

Had er maar een beetje gevaar, of een onvertogen woord, of een ontnuchterende kijk op de muziekwereld in de film gezeten, iets meer balanceren op de rand. Het formulematige afwerken van een aantal verplichte nummers is vooral saai. Eerder dit jaar gaf Almost Famous van Cameron Crowe wél die liefdevolle en bitterzoete kijk op het leven van popsterren en hun fans dat Rock Star ontbeert. Kregen in Almost Famous de groupies (`band aids') een extra knipoog van de maker, in Rock Star is dat oer-roadie Mats, tragisch en prachtig ingetogen gespeeld door Mike Leigh-acteur Timothy Spall.

Rock Star. Regie: Stephen Herek. Met: Mark Wahlberg, Jennifer Aniston, Jason Flemyng, Timothy Olyphant, Timothy Spall, Dominic West. In City en Arena, Amsterdam; Pathé, Scheveningen; Pathé, Groningen.