GroenLinks kiest

De worstelingen van de fractie van GroenLinks met de oorlogshandelingen in Afghanistan kunnen gemakkelijk met de nodige ironie worden benaderd. Want natuurlijk heeft het dispuut in een Nederlandse oppositiepartij die over niet meer dan elf zetels beschikt geen enkele invloed op de besluiten die in `de grotemensenwereld' worden genomen. Daar komt bij dat GroenLinks zelf bijdraagt aan de verleiding tot ridiculiseren, omdat de partij niet de indruk wekt zich bewust te zijn van haar `bescheiden' positie.

Dat neemt niet weg dat voor de Nederlandse verhoudingen de standpuntbepaling van GroenLinks wel van belang is. Niet zozeer wegens de partij, maar omdat de moeite die GroenLinks (en ook de SP) heeft met het militaire optreden staat voor een sentiment dat breed in de samenleving leeft. Het is goed dat dit geluid ook in het parlement wordt gehoord. Al was het alleen maar dat hierdoor de voorstanders gedwongen worden telkens hun keuze te verantwoorden.

GroenLinks heeft nu dan eindelijk gekozen. De partij steunt de militaire acties niet langer. Zelf heeft GroenLinks het overigens over het ,,opschorten van de geclausuleerde steun voor de bombardementen''. Deze terminologie verraadt de tweeslachtigheid die in de partij over de acties heerst. Maar de betekenis van de jongste aanpassing van het standpunt is dat GroenLinks haar eerdere vrijblijvende stellingname die neerkwam op voorwaardelijke instemming, heeft verlaten.

Het betekent ook dat GroenLinks geen steun geeft aan de Nederlandse militaire beschikbaarstelling waartoe het kabinet afgelopen vrijdag heeft besloten. Dat is jammer, maar in elk geval is het een helder standpunt. Aan dat laatste ontbrak het de afgelopen weken nu juist bij GroenLinks.