Diana Krall

Hoge hakken met teen- en enkelbandjes, zwarte avondjurk en veel bloot been; zoals Diana Krall op The Look of Love is afgebeeld is ze de ideale `hoezepoes', die Conny Stuart zo treffend bezong: heel aantrekkelijk, maar wel op afstand. De blikken die Krall bij haar poses op het inlegvel voegt zijn al even onbestemd: `zullen we uitgaan of naar bed, jij mag het zeggen'. Het repertoire op deze cd, verend op een bed van vele violen, wijst op een sterke klantgerichtheid. Want liedjes als I remember You, Cry me a River en Bésame Mucho kies je natuurlijk niet voor je eigen kick. Tenzij je een wat vroegoude tut bent die graag op Peggy Lee wil lijken. Die ambitie lijkt bij Krall aanwezig. Voor wie terug wil in de tijd maar terugschikt voor echt antiek is dit een ideale plaat. Waarom deze dame, op de grens van salon en boudoir, op 14/11 in het Amsterdamse Concertgebouw staat in de serie `jazz' is onbegrijpelijk. Tot men bedenkt dat haar vorige cd in Amerika platina haalde en de vleiende violen op deze cd uit het London Symphony Orchestra komen.

Diana Krall: The Look of Love (Verve 549 846). Distr. Universal.

    • Frans van Leeuwen