Den Ham houdt van z'n asielzoekers

Inwoners van Den Ham in Overijssel kunnen het goed vinden met de asielzoekers die op een nabijgelegen kampeerterrein wonen. Op 1 december wordt het asielzoekerscentrum opgeheven, ze vinden het de hoogste tijd om in actie te komen.

,,Asielzoekers zijn ook mensen'', zegt Arie Verburg uit het Overijsselse dorpje Den Ham. Verburg is samen met Harry Kunst en zijn vrouw en Coby Drost en haar man een handtekeningenactie begonnen voor het behoud van het asielzoekerscentrum op kampeerterrein Blekkerhorst net buiten de kern van het dorp.

Op 1 december loopt het contract tussen de eigenaar van het terrein en het Centraal orgaan opvang asielzoekers (COA) af en zullen de bewoners ergens anders heen moeten.

Het COA moet zorgen voor een nieuw asielzoekerscentrum, het liefst `in de buurt'. Waar dat precies zal zijn, is nog niet bekend. Het COA was vanochtend niet voor commentaar bereikbaar.

Een woordvoerder van de gemeente Vriezenveen, waar Den Ham onder valt, legt uit dat de asielzoekers per 1 december echt uit Den Ham weg moeten zijn. ,,Het contract was eigenlijk al eerder afgelopen, het verblijf is al een jaar gedoogd. Dat kunnen we niet langer doen.'' Volgens de woordvoerder is het aan het COA om op te lossen waar de mensen vanaf 1december kunnen wonen.

Al lijkt het bijzonder dat autochtonen geen probleem hebben met asielzoekers in hun buurt, initiatiefnemer van de actie Harry Kunst ziet dat net anders. ,,De asielzoekers zijn hier helemaal geïntegreerd.'' Kinderen van families die op het kampeerterrein wonen, vormen bijvoorbeeld samen een elftal bij de plaatselijke voetbalvereniging. Arie Verburg: ,,Wij gaan bij hen eten en zij komen bij ons eten. Door met elkaar te praten leren we van elkaar.''

Volgens Harry Kunst zijn er hier geen problemen, omdat de asielzoekers hier niet in één gebouw worden gepropt. ,,Je ziet wel eens dat een Chinees, een Turk en een Joegoslaaf bij elkaar in één kamertje moeten leven. Natuurlijk komen er dan problemen. Hier kunnen de gezinnen samen in een huis wonen.''

`Mister Gerrit', zoals eigenaar Gerrit Lamberink van het kampeerterrein door de bewoners wordt genoemd, houdt het volgens Harry Kunst gezellig. ,,Hij heeft natuurlijk zijn regels, maar iedereen houdt zich eraan.''

Op de vraag of er vanuit het dorp ook `tegengeluiden' te horen zijn, antwoordt Kunst ontkennend. ,,Misschien zijn ze er wel, maar wij hebben ze nog niet gehoord.''

De vijf inwoners van Den Ham hebben bij de `middenstand' in het dorp stapels met formulieren neergelegd. De tekst op het formulier luidt `omdat het om mensen gaat'.

Arie Verburg heeft net twee volle formulieren bij de plaatselijke supermarkt opgehaald, er staan vijftig handtekeningen op. Harry Kunst: ,,Ik verwacht er zo'n twee- tot drieduizend. We hebben nu die twee formulieren, maar ik denk dat vandaag al vierhonderd mensen hun handtekening hebben gezet. We hebben de formulieren ook pas om half drie in de winkels gelegd.''

In het asielzoekerscentrum wonen honderddertig mensen van tientallen verschillende nationaliteiten in kleine huisjes. Eén van hen is Aza Bazurrina, zij vluchtte twee jaar geleden met haar vier kinderen uit Tsjetsjenië. Ze ziet het huisje op het terrein waar ze nu woont als een geschenk van God. Bazirrina: ,,De dag dat ik in Den Ham aankwam, was de mooiste dag van de laatste zes jaar van mijn leven.''

Het huisje waarin zij met haar kinderen woont heeft een woon- en eetkamer met een tafel, twee banken en een tv-tje. De kinderen rennen door het halletje en de kamer en overal ligt speelgoed. De vier kinderen slapen in twee stapelbedden, die net in het slaapkamertje passen.

Aza Bazurrina heeft veel contact met de mensen in het zesduizend inwoners tellende dorp. ,,Ze komen regelmatig bij mij wat drinken. We praten over wat er gebeurd is, en ze begrijpen mij erg goed.''

De Tsjetsjeense vertelt dat zij haar man en haar ouders heeft verloren. ,,Mijn kinderen hebben in Tsjetsjenië veel gezien. Hier beginnen ze pas echt op kinderen te lijken.'' Het geluk in Den Ham zal voor het gezin misschien snel aflopen. ,,Waar moet ik naartoe, als ik hier niet meer kan wonen?'', vraagt Aza Bazurrina zich af.

,,Het is belachelijk dat er zo met mensen wordt gesold'', vindt Coby Brons, mede-initiatiefneemster van de handtekeningenactie. ,,Ik vind het onmenselijk om deze mensen zo in onzekerheid te laten leven.''

Het gezin Brons heeft zelf drie kinderen en adopteerde er twee van een vrouw uit Ethiopië, die zelf nog met twee andere kinderen van haar op het kampeerterrein in een huisje woont. ,,Als de bewoners straks moeten verhuizen, kunnen de kinderen echt niet meer elke twee weken een weekend naar hun moeder toe, zoals we nu doen.''

    • Merel Dado