Zelden klonken de blues zo onnodig zo treurig

Men stelle zich een matig concert van Nina Simone voor, denke daar een hoogbejaarde Jimi Hendrix bij en men heeft een indruk van hoe het er gisteren in het BIMhuis aan toe ging. De cd die gitarist James Blood Ulmer vooruit had gestuurd, Memphis Blood, geheel gevuld met covers van bluesklassiekers, gaf wel de richting aan waarin het zou gaan maar dat zijn ontmoeting met organiste Amina Myers zo bloedeloos zou verlopen was niet te voorzien.

Zelden klonk de blues zo onnodig treurig. Dat Ulmers zang als onbestemd gemompel klonk en die van Myers aan de valse kant was, het zou allemaal niet zo erg zijn geweest als er in elk geval een poging gedaan was de zaal was een beetje op zijn kop te zetten. Maar Ulmer, uitgedost in hippie-kledij uit de jaren '70, zijn haar in knotje boven op zijn schedel, was blijkbaar de mening toegedaan dat de blues het best in bejaardentempo kon worden beleefd.

Omdat zijn jonge discipelen, de slap bassende Mark Peterson en de machinaal drummende Aubrey Dayle, dat niet tegen wensten te spreken, werd het een suf avondje zonder funk of gospel. Met als dieptepunt het liefdesduet I believe in You dat niet kon tippen aan het beste van onze eigen Gert en Hermien. Het enige echte vertier kwam van Myers solo dankzij een tekst die begon met: `I have 19 man living in my apartment/ 18 are fools and the other is no good'. Dat die laatste haar als een hond behandelt verraste vervolgens niet meer: dat krijg je als je veel te klein behuisd bent.

Dat Ulmer het concert begon met Don't know why I'm coming back en een uur later Please, let me go inzette zei eigenlijk alles.

Concert: James Blood Ulmer Band met Amina Claudine Myers (piano en orgel). Gehoord: 11/11 BIMhuis, Amsterdam.

    • Frans van Leeuwen